ลู่หวยเฉินจับมือซ่งชิงเหอไว้ มือทั้งสองประสานกันแน่น ไม่คิดหลบเลี่ยงสายตาใคร
หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ เพราะเป็นห่วงคนที่เขากุมมืออยู่
เมื่อมองไปยังทิศทางที่แสงไฟฉายส่องมา ก็เห็นคนในเครื่องแบบพนักงานรถไฟราวสิบกว่าคน ในจำนวนนี้มีห้าคนที่สวมเครื่องแบบตำรวจและมีตราตำรวจ อีกทั้งยังพกปืนไว้ที่เอว ส่วนคนที่ไม่มีปืนในมือก็มีกระบองไฟฟ้าอยู่ด้วย
คนเหล่านี้ถูกส่งมาหลังได้ยินเสียงปืน
“พวกค้ามนุษย์ครับ ที่นี่เป็นรังของพวกมัน ในกระท่อมมีห้องใต้ดินด้วย น่าจะมีคนอยู่หลายคน” ลู่หวยเฉินเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
หัวหน้าตำรวจที่เป็นผู้นำมาสั่งให้ลูกน้องเข้าควบคุมคนร้ายเจ็ดแปดคนที่นอนอยู่บนพื้นทันที
เมื่อคนจากการรถไฟยืนยันแล้วว่าไม่มีอันตราย จึงหันมามองลู่หวยเฉินกับซ่งชิงเหอ โดยเฉพาะซ่งชิงเหอ แสงไฟฉายที่มีไม่มากส่องลงบนใบหน้าของเธอ ยิ่งทำให้ดูงดงามราวกับนางฟ้า
ทั้งบอบบางและสวยขนาดนี้ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ทุกคนต่างสงสัยอยู่ในใจ
ลู่หวยเฉินไม่ได้อธิบายอะไรให้คนเหล่านั้นฟัง แต่รีบเสนอว่า “งั้นพวกเราลงไปดูในห้องใต้ดินกันเถอะ ข้างล่างมีเหยื่อที่ถูกลักพาตัวอยู่”
สิ่งเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการไปตรวจดูความปลอดภัยของเหยื่อเหล่านั้นก่อน
หัวหน้าทีมไม่ได้คัดค้าน การช่วยคนสำคัญที่สุด เขาพาลูกน้องเดินตามหลังลู่หวยเฉินไป
ซ่งชิงเหอเป็นห่วงอาการของลู่หวยเฉิน จึงเอื้อมมือไปคว้าเขาไว้ “คุณกินยาลูกกลอนเม็ดนี้ก่อน”