ซ่งชิงเหอแทะเนื้อเป็ดไปคำหนึ่ง ก่อนพยักหน้า “อืม ผ้าพวกนั้นถูกหนูแทะจนเป็นรูหมดแล้ว ใส่ไม่ได้ ฉันก็เลยคิดว่าจะเอามาทำผ้าอนามัยกับผ้าอ้อมไว้ใช้”
หลิวซิ่วยื่นมือไปจับเศษผ้าที่ตัดเป็นเส้น ๆ เหล่านั้น เนื้อผ้านุ่มมาก เป็นผ้าฝ้ายเนื้อนิ่ม เห็นได้ชัดว่าเป็นผ้าดี เพียงแต่สีสันฉูดฉาดจนดูคุ้นตาอยู่บ้าง
แต่เธอนึกไม่ออกว่าเคยเห็นผ้าพวกนี้ที่ไหน คิดว่าน่าจะเป็นตอนเข้าเมืองไปห้างสรรพสินค้า
หลังจากดูลายผ้าแล้ว หลิวซิ่วก็ออกไปเก็บกวาดและซักผ้าอ้อมที่ลานบ้าน ส่วนซ่งชิงเหอนั่งกินเนื้อเป็ดกับข้าวสวยไปเต็มชามใหญ่บนเตียงเตา ทั้งยังดื่มซุปเกี๊ยวลูกชิ้นเนื้ออีกด้วย
ทุกเดือนลู่หวยเฉินแทบจะส่งเงินเบี้ยเลี้ยงทั้งหมดกลับมาให้ หลังซ่งชิงเหอคลอดลูกและกลับมาแล้ว หลิวซิ่วก็ไปเบิกเงินมาอีกครั้ง
สองแม่ลูกจึงได้กินเนื้อดื่มน้ำแกงกันทุกมื้อในหมู่บ้าน
ระดับความเป็นอยู่ดีกว่าตระกูลซ่งเสียอีก ทางตระกูลซ่งยังต้องระวังตัว ไม่กล้ากินเนื้อทุกมื้ออย่างเปิดเผยนัก ทุกครั้งที่ทำเนื้อกินก็ต้องแอบ ๆ เพราะเงินที่พวกเขามีไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้
แต่หลิวซิ่วไม่ต้องกังวลอะไร พอเริ่มทำกับข้าว กลิ่นหอมของเนื้อก็ลอยไปไกล ใครได้กลิ่นต่างอดชมไม่ได้ว่าลู่หวยเฉินเป็นลูกชายที่ดี
แม่เฒ่าบางคนยังใช้ลู่หวยเฉินเป็นแบบอย่างเวลาสั่งสอนหลานชายตัวน้อย บอกให้เด็ก ๆ โตขึ้นแล้วส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน จะได้มีเนื้อกินเหมือนลู่หวยเฉิน
ลู่หวยเฉินเก่งมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้อยู่ในหมู่บ้านก็ยังเป็นเด็กที่โดดเด่นที่สุด พอเข้ากองทัพก็เป็นทหารดีเด่น ต่อมากลายเป็นผู้ปฏิบัติงานดีเด่น ผู้บังคับบัญชาชื่นชมทั้งความสามารถและคุณธรรมของเขา