ไม่นาน เสียงร้องไห้โวยวายของถานหงเหมยด้านนอกก็เงียบลง เสียงเห่าหอนอย่างเจ็บปวดของเสี่ยวเฮยก็หยุดเช่นกัน ซ่งชิงเหอหลับสนิทไปแล้ว
หลิวซิ่ววางน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ไว้บนโต๊ะ ก่อนเปิดหน้าต่าง แล้วเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าที่ตื่นขึ้นมา
เด็กน้อยทั้งสองหิวแล้ว จึงส่งเสียงอ้อแอ้พลางอยากกินนม
หลิวซิ่วมองซ่งชิงเหอที่ยังหลับอยู่ คิดว่าจะปลุกเธอดีไหม ขณะที่กำลังลังเล เสียงของถานหงเหมยก็ดังเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงร้องไห้ แต่เป็นเสียงด่าทอ
ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนัก แต่ได้ยินชัดเจนว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เธออยากออกไปดู อยากรู้ว่าจะมีเรื่องครึกครื้นอะไรให้ชม
เห็นคนตระกูลกู้โชคร้าย เธอก็มีความสุข
หลิวซิ่วเดินไปเปิดประตูห้องที่แง้มอยู่ให้กว้าง เสียงด่าทอของถานหงเหมยจึงดังชัดขึ้น
ซ่งชิงเหอพลิกตัว เห็นได้ชัดว่าเสียงนั้นรบกวนการนอนของเธอ
“เด็กสองคนหิวแล้ว เธอให้นมพวกเขาก่อนแล้วค่อยนอนต่อนะ ฉันจะออกไปดูว่าบ้านกู้เกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลิวซิ่ววางต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าไว้ข้างซ่งชิงเหอ
จากนั้นยกอาหารเช้าบนโต๊ะไปวางบนโต๊ะเตียงเตา พลางกำชับว่า “อย่าลืมกินข้าวเช้าก่อนนอนต่อ ผ้าอ้อมฉันเปลี่ยนให้แล้ว”
พูดจบก็ลากเตียงเด็กมาไว้ข้างเตียง เพื่อให้ซ่งชิงเหอวางลูกลงได้หลังให้นม เด็กน้อยทั้งสองเลี้ยงง่ายมาก กินเสร็จก็หลับ ไม่ต้องให้เป็นห่วงเลย
ซ่งชิงเหอหาวแล้วพูดว่า “งั้นเธอไปดูเถอะ กลับมาเล่าให้ฉันฟังด้วยว่าบ้านกู้โดนผลกรรมยังไง”
คำนวณดูแล้ว กู้หย่วนก็น่าจะกลับมาแต่งงานกับซ่งชิงหย่าในเร็ว ๆ นี้ ทรัพย์สินของทั้งสองบ้านก็ถูกเธอกวาดไปหมดแล้ว อยากรู้ว่าพวกเขายังจะแต่งงานกันอย่างชื่นมื่นได้หรือเปล่า