“ของนอกรีตแบบนี้ ตอนนี้จะเอายังไงดี?” หลินเอ้อร์อยากหนีออกจากห้องนี้แทบแย่ เขารู้สึกว่าตัวเองแปดเปื้อนไปหมดแล้ว
อยากหายตัวไปตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น แต่ประตูอีกบานในห้องข้าง ๆ ยังรอให้เขาไปเปิดอยู่
ตายไปเสียยังดีกว่า...
แม้แต่ลู่หวยเฉินผู้เด็ดขาดหนักแน่นมาโดยตลอดก็ยังลังเลอยู่บ้าง คนสามคนบนเตียงเหมือนกำลังเล่นเกมต่อร่างซ้อนกัน ทุกอย่างที่ควรซ้อนก็ซ้อนกันเรียบร้อยแล้ว เขานึกไม่ออกเลยว่าตอนแยกพวกเขาออกจากกันจะน่าสะอิดสะเอียนขนาดไหน
เสี่ยวหลี่อดไม่ได้ ถอยหลังไปสองก้าว เขาไม่อยากลงมือแยกคนทั้งสามออกจากกัน ยอมไปขนศพยังดีกว่า
หลินเอ้อร์ถอยปรู๊ดไปหลบอยู่หลังเสี่ยวหลี่ ยิ่งไม่อยากทำเข้าไปใหญ่ ให้เขาทำเรื่องแบบนี้ สู้ฆ่าเขาให้ตายเสียยังดีกว่า!
ลู่หวยเฉินเองก็รับเรื่องนี้ไม่ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจใช้ผ้าห่มห่อทั้งสามคนไว้ แล้วโยนออกทางหน้าต่างไปเลย...
หลินเอ้อร์เป็นกังวล “ถ้าตกลงไปแล้วตายจะทำยังไง?”
ยังต้องพาตัวไปสอบสวน จะปล่อยให้ขาดใจตายไม่ได้
เสี่ยวหลี่ยิ้มกริ่ม “พี่สะใภ้เป็นหมอเทวดา ตกลงไปแล้วขอแค่ยังมีลมหายใจ ก็ไม่ปล่อยให้พวกนั้นตายหรอก แขนขาหักบ้างก็ไม่เป็นไร ถือว่าได้สอบสวนล่วงหน้าแล้วกัน”
ให้พวกญี่ปุ่นตัวเล็กเจ็บตัวบ้างก็ดี
หลินเอ้อร์ยกนิ้วโป้ง “หมอซ่งนี่เป็นหมอเทวดาของจริง!”
“เอาละ เริ่มขนกันได้แล้ว ห้องข้าง ๆ ยังมีอีกสองคน” ลู่หวยเฉินเร่งทั้งคู่ให้รีบทำงาน
ไม่ถึงสามนาที ชายเปลือยสามคนที่ถูกห่อด้วยผ้าห่มก็ถูกโยนลงมาจากหน้าต่าง เสียงตุ้บดังมาจากสนามหญ้าด้านล่าง ดังเอาเรื่องทีเดียว