คำพูดของลิน่าทำให้ซ่งชิงเหอกับลู่หวยเฉินชะงักมือพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองเธอ
“คุณบอกว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของประเทศจีนเหรอ?” ซ่งชิงเหอถามย้ำ
ในเวลานี้ ของล้ำค่ามากมายในประเทศถูกนำออกไปต่างประเทศด้วยวิธีต่าง ๆ จนกระทั่งในยุคหลัง สมบัติล้ำค่าเหล่านั้นยังคงจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งทั่วโลก
เธอรู้สึกได้ว่ามือของลู่หวยเฉินที่กุมมือเธออยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย บริเวณกรามของเขาก็ขบเกร็ง เห็นได้ชัดว่ากำลังข่มกลั้นอารมณ์บางอย่าง
เมื่อลิน่าเห็นว่าซ่งชิงเหอสนใจสร้อยที่คอ สีหน้าภาคภูมิใจของเธอก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น เธอบิดสะโพกเล็กน้อยแล้วเท้าเอว “ฉันไม่ได้มีแค่สร้อยเส้นนี้นะ ครั้งนี้ยังเอาเครื่องประดับกับอัญมณีอื่น ๆ มาอีกตั้งเยอะ แค่ของที่ได้มาจากคนจีนก็มีเป็นสิบชุดแล้ว
ยังมีงานฝีมือจากประเทศของเราอีกด้วย งานแลกเปลี่ยนครั้งนี้คุณต้องได้เปิดหูเปิดตาแน่”
ลิน่าเป็นคนรักสวยรักงาม ชอบสะสมเครื่องประดับและอัญมณีสารพัดชนิด กระทั่งมงกุฎที่เจ้าหญิงสวมใส่เธอก็ยังมีอยู่ใบหนึ่ง ไม่ว่าจะใส่ออกไปข้างนอกหรือเก็บไว้ที่บ้าน ก็ล้วนทำให้เธอรู้สึกภูมิใจ
ซ่งชิงเหอมองลิน่าที่แต่งตัวราวกับต้นคริสต์มาส แล้วคลี่ยิ้มอย่างมีความหมายโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะดึงลู่หวยเฉินเดินจากไป
เธอรู้สึกว่างานแลกเปลี่ยนครั้งนี้น่าสนใจไม่น้อย อย่างน้อยเธอก็คิดว่าตัวเองได้อะไรกลับมาเยอะทีเดียว—ได้กลับมาในความหมายตามตัวอักษรเลยด้วย
เมื่อซ่งชิงเหอออกจากเกสต์เฮาส์แล้ว เธอจึงถามถึงเรื่องเมื่อคืน “เรื่องเมื่อคืนจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”