หม่า หลานฮวาเพิ่งย้ายตามสามีมาอยู่ค่ายทหารได้ไม่นาน เรื่องต่าง ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารจึงไม่ค่อยรู้จริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่องแบบนี้
ป้า ๆ น้า ๆ ที่กำลังคุยกับเธอมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน
“ใช่แล้ว ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารของเราก็เป็นแบบนี้แหละ เธอต้องฉวยโอกาสนี้อบรมสั่งสอนลูกสะใภ้ให้ดี ไม่อย่างนั้นต่อไปคงได้ขึ้นมาขี่คอเธอแน่” ป้าคนหนึ่งพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี
หม่า หลานฮวาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด พอนึกถึงท่าทีที่ลูกสะใภ้มีต่อเธอในช่วงสองสามวันนี้ ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มได้ใจอยู่เหมือนกัน ราวกับอาศัยว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แล้วคิดจะกดหัวเธอ
ใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรดาป้า ๆ น้า ๆ ที่เป็นแม่สามีกันแล้วรีบคว้าตัวหม่า หลานฮวาไว้ ถ่ายทอดประสบการณ์ให้เธอเสียยกใหญ่ พวกเธอมองลูกสะใภ้เป็นศัตรูโดยธรรมชาติ ไม่สนด้วยซ้ำว่าปกติตัวเองปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ที่บ้านอย่างไร เอาแต่ยุยงคนอื่นไว้ก่อน!
สมองของหม่า หลานฮวาถูกยัดเยียดเรื่องราวเข้าไปมากมาย สุดท้ายเธอก็เดินจากไปอย่างมึนงง ระหว่างทางยังคิดอยู่ว่ากลับไปจะจัดการลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์คนนั้นอย่างไร
“พี่หม่า พี่หม่า...” หลิวซิ่วตามมาคว้าตัวเธอไว้
ดูท่าทางแล้ว ไม่แน่ว่าอาจเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ
หม่า หลานฮวาหันกลับมามองหลิวซิ่ว “พี่หลิว มีอะไรหรือเปล่า?”
เธอไม่ค่อยสนิทกับอีกฝ่าย ปกติก็แทบไม่ได้ไปมาหาสู่กัน
หลิวซิ่วลังเลเล็กน้อย “เมื่อกี้พี่คุยเรื่องเสี่ยวหงใต้ต้นไม้หรือเปล่า?”