เมื่อเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยกลับมาพร้อมสภาพน่าสมเพชอีกครา ทุกคนก็ไม่แปลกใจแต่อย่างใด
ดีหน่อยที่นางพาสาวใช้กลับมาด้วย จึงช่วยให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าได้อย่างรวดเร็ว
จี้เยี่ยนอันเอ่ยว่า "เปลืองเสื้อผ้าสมคำร่ำลือ"
เมื่อนางออกมาจากรถม้า ดวงตากลมโตคู่นั้นก็คลอไปด้วยหยาดน้ำตาสองสาย
"ฮือ ๆ ข้าเจ็บก้นหนักหนา"
"ไก่ป่าช่างดุร้ายยิ่งนัก"
เสิ่นชิงจู๋ขบขันพลางทายาให้บนใบหน้าและแขนของนาง
"เจ้าจะกินพวกมัน จะไม่ให้พวกมันดุร้ายได้อย่างไร"
เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบคลำก้นน้อย ๆ ของตน
เห็ดน้อยโต้คารมอย่างหัวดื้อ "ก็มันเป็นไก่ตัวผู้ เลี้ยงดูภรรยามากมายเช่นนั้น แรงกดดันต้องมหาศาลเป็นแน่ ข้ากำลังช่วยมันลดแรงกดดันนะเจ้าคะ"
ทุกคน : …………
ปากน้อย ๆ ของเจ้าช่างกล่าวถ้อยโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"เจ้าถืออะไรกลับมา"
ซ่งจิ้นโยนเลมอนขึ้นลงในมือพลางถาม
เจียงอวิ๋นซุ่ยกระพริบตาปริบ ๆ ลูกตาดำขลับกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว
ท่าทางเช่นนี้คือกำลังคิดแผนการบางอย่างเป็นแน่
นางคิดว่าตนปกปิดได้แนบเนียนดีแล้ว หารู้ไม่ว่าสุนัขจิ้งจอกรอบ ๆ หลายตัวมองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง
ซ่งจิ้น : ให้ข้าดูเถิดว่าเด็กน้อยนี่คิดจะทำอะไร
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบิกตากว้าง "นี่คือของอร่อยนะ"
นางเสริมอีกประโยค
"อร่อยมากเป็นพิเศษ รีบลองชิมดูเถิด"
ซ่งจิ้นนั่งลงบนม้านั่งข้างนาง ขายาวของเขาดูราวกับว่าจะวางไว้ตรงไหนก็ไม่เหมาะ
"ได้ ๆ ข้าจะดูให้รู้กันไปว่า 'ของดี' ที่เจ้าตัวจอมตะกละเอ่ยปากชมนั้น จะอร่อยเลิศเลอเพียงใด"