“ให้ข้าหรือ? ให้ข้าจริง ๆ หรือ?”
น้ำเสียงของเห็ดน้อยเต็มไปด้วยความดีใจ
“ไม่อยากได้?” จี้เยี่ยนอันอยากแกล้งเขา
“อยากได้ อยากได้ อยากได้ขอรับ”
กลัวว่าเขาจะดึงคืน เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงรีบคว้าเอาไป
จากนั้นก็กอดน้ำเต้าหยกนั่นพลางยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ แถมดวงตากลมโตยังโค้งงอเป็นเสี้ยวจันทร์น้อยน่ารัก
เห็ดน้อยซาบซึ้งจนน้ำตาเอ่อ คล้อยตามว่าเป็นนายที่ดี
“ซื่อจื่อช่างดียิ่งนัก ข้าจะต้องตอบแทนบุญคุณท่าน เลี้ยงดูท่านยามแก่และส่งท่านถึงที่สุด”
สีหน้าเห็ดน้อยจริงจังยิ่ง
“ฟู่… แค่ก ๆ ๆ …”
หนานซูฟังถ้อยคำสะเทือนฟ้าสะเทือนดินของนางแล้วสำลักน้ำลายตัวเอง
จี้เยี่ยนอันกำลังดื่มชาอยู่ ก็กระอักออกมาเช่นกัน
หนานซูรีบเข้าไปเช็ดให้
คนอื่น ๆ มุมปากกระตุก ไม่ได้นะ อยากหัวเราะขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร?
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาลอย เป็นอะไรไป?
จี้เยี่ยนอัน: “ต่อไปเจ้าไม่รู้จักพูดก็หุบปากเสีย!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยหน้าหงอย ร้องอ้อ นางว่าเมื่อครู่พูดดีแท้ ๆ
“ซื่อจื่อ ที่จวนหวังถ่งหลิ่งส่งคนมาอีกแล้ว”
“รู้แล้ว”
จี้เยี่ยนอันลุกขึ้น “ท่านเสิ่น ลำบากท่านแล้ว”
เสิ่นชิงจู๋พยักหน้า ท่ามกลางแววตาฉงนของเจียงอวิ๋นซุ่ย นางเห็นเขาแทงเข็มลงบนร่างจี้เยี่ยนอันหลายจุด
เจียงอวิ๋นซุ่ยตะลึงเมื่อเห็นจี้เยี่ยนอันหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม ราวกับโปร่งแสงราวกับจะสิ้นใจในอีกชั่วพริบตา
นางโถมเข้าไป “จี้เยี่ยนอัน เจ้าเป็นอะไรไป อย่าตายนะ!”
จี้เยี่ยนอันที่ถูกนางกอดขาไว้: …………