“ข้ารู้จักผู้หนึ่ง ที่นั่นมีเศษกากชาและก้านชาขาย ของพวกนั้นชงดื่มไม่ค่อยอร่อย แต่นำมาทำชานมนี้เห็นจะได้”
แม่ครัวเฉินได้ยินก็จดจำไว้ในใจ
นมแพะบำรุงกำลังคน แต่โทษที่มีกลิ่นคาวแรง เด็ก ๆ ล้วนไม่ชอบดื่ม
หากใช้ก้านชาพวกนั้นทำชานม ดูเหมือนจะได้ผลจริง
เจียงอวิ๋นซุ่ยดื่มหมดหนึ่งถ้วย แม่ครัวเฉินก็ตักให้อีกถ้วยน้อย
นมแพะวันนี้ก็หมดลงโดยปริยาย
“พวกเรากลับก่อนเถิด ถ้วยใหญ่นี้ยังต้องนำไปถวายซื่อจื่อ”
นางทำเช่นนี้ ก็เพื่อกล่าวอ้างความดีความชอบให้เจียงอวิ๋นซุ่ยต่อหน้าซื่อจื่อ
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักพักตร์ “ได้เจ้าค่ะ ท่านน้ารีบกลับเรือนเถิด ข้ายังมีของดีจะให้ท่านน้าดูด้วย”
แม่ครัวเฉินบอกกล่าวสาวใช้ไม่กี่คน แล้วพาเจียงอวิ๋นซุ่ยออกมา
กลับถึงเรือนน้อย เจียงอวิ๋นซุ่ยก็หยิบถ้วยดินเผาออกมาเทชานมของตนใส่ลงไปบ้าง
ลูกสุนัขสองตัวก็เบียดเสียดยัดเยียดเข้ามากินทันที
“ท่านน้า ท่านน้าดูนี่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยดื่มส่วนที่เหลือหมด หยิบถุงเงินที่ใส่ถั่วลิสงทองคำและเมล็ดแตงเงินวิ่งไปให้นางดู
แม่ครัวเฉินเห็นของข้างในก็ตกตะลึงยิ่งนัก
นางรีบเก็บถุงเงินอย่างมิดชิด ยื่นคืนให้เจียงอวิ๋นซุ่ย “ซุ่ยซุ่ย ของข้างในนี้ห้ามหยิบให้ผู้อื่นดูพร่ำเพรื่อรู้หรือไม่”
ทองคำและเงินใครบ้างจะไม่ชอบ นี่คือทรัพย์สินเงินตราเชียวนะ
“โดยเฉพาะเมื่ออยู่ข้างนอก หากเจ้าออกไปซื้อของต้องไม่ใช้ทองและเงินในถุงนี้เป็นอันขาด มิฉะนั้นจะตกเป็นเป้าสายตาคนชั่ว พวกนั้นจะแย่งชิงของของเจ้า”