"เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเนื้อแกะจึงดูน้อยลง?"
คนในห้องครัวมองดูแกะย่างทั้งตัวที่หายไปไม่น้อย พ่อครัวใหญ่ก็โกรธลุกเป็นไฟ
"ใครขโมยกินเนื้อ!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็มิอาจขัดขวางนาง หลังจากได้ยินเสียงคำรามแล้ว ขาสั้นของนางก็วิ่งเร็วขึ้นอีก
"บัดนี้กลับไปหาจี้เยี่ยนอันกับพวกเขาหรือไม่?"
กำลังครุ่นคิด เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เห็นทาสถูกไล่ต้อนเข้าไปในคอกแกะ
นางหลับตาลง: "มองไม่เห็น มองไม่เห็น..."
ที่สำคัญตอนนี้นางก็ช่วยไม่ได้ด้วย
นางเพียงรู้จักเอาตัวรอดเท่านั้น ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะช่วยผู้ใด
กำลังจะจากไปแล้ว แต่หูที่ไวเกินไปก็ยังได้ยินคนทางนั้นพูด
"หลินไป๋ฮู่ ท่านว่าเหล่าทหารสกุลจี่ยังจำพวกเราได้หรือไม่?"
แค่เสียงก็ฟังดูเหนื่อยล้าไร้สิ้นสุด
"ข้ารู้สึกว่าใกล้จะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เหล่าทหารสกุลจี่ ก็กลับไปไม่ได้แล้ว"
"อย่ากล่าววาจาท้อถอย"
อีกเสียงหนึ่งที่แฝงไว้ด้วยความตรอมตรมดังขึ้น
"ข้าได้ข่าวมา สกุลจี่ ซื่อจื่อมาแล้ว ศึกป้องกันเมืองชิวซา เขาได้รับชัยชนะ"
"จริงหรือ? นั่น...ดี ดีเหลือเกิน"
"หลินไป๋ฮู่ ข้าคิดถึงพ่อแม่เหลือเกิน คิดถึงภรรยาข้ายิ่งนัก"
"ซวนจื่อ เจ้าจงทนอีกสักนิด..."
เจียงอวิ๋นซุ่ยบีบป้ายไม้เล็กที่เสี่ยวซิ่งมอบให้นางที่คอ กัดฟันซี่เล็ก ๆ แล้วก็ยังย่องเข้าไปใกล้คอกแกะ
"ให้พวกเจ้า"
สำหรับหลินไป๋ฮู่ เจียงอวิ๋นซุ่ยปรากฏกายแบบกะทันหัน