“พวกเจ้าว่า คนพวกนั้นเป็นชาวจงหยวนหรือ”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว”
“ดี ไปตามช่างเขียนภาพมา วาดโฉมหน้าของคนพวกนั้นให้ข้า ออกคำสั่งจับ!”
ที่สูญเสียกำลังพลไปกว่าร้อยชีวิตมิใช่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุด แต่คือการที่ตนต้องเสียหน้าต่างหาก
เขาเองก็พนันกับคู่แค้นไว้ว่าจะจับเหยื่อ แต่คนเพิ่งออกไปก็กลับสูญเสียไปมากมาย แถมยังมิได้นำสิ่งใดกลับมาเลย
ครานี้เกรงว่าคงถูกหัวเราะเยาะเป็นแน่
พวกตัวการต้นเหตุจะปล่อยไปมิได้เด็ดขาด กล้าบังอาจมายั่วยุฝูเสียอ๋องผู้นี้ เขาจะให้พวกมันได้ลิ้มรสความเจ็บแสบ!
ก่อนฟ้าจะมืด ภาพวาดก็เสร็จสิ้นในที่สุด
ฝูเสียอ๋องกำลังดื่มสุราอยู่ เมื่อเห็นภาพวาดไม่กี่ใบที่ลูกน้องชูขึ้นมา ก็ถึงกับพ่นสุราเก่าออกมาเต็มปาก
“นี่มันอันใดกัน ข้าให้พวกเจ้าวาดคน แล้วพวกเจ้าวาดอะไรกันออกมาวะ?!”
ในภาพวาดหลายใบ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มีทั้งศีรษะและใบหน้า
คนอื่น ๆ หลายคนล้วนปิดบังใบหน้า มองไม่ออกเลยว่าเป็นเช่นไร
อีกหนึ่งคือกองโตมโหฬาร ศีรษะถูกปิดมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาสองข้าง
“นี่มันคนหรือ ข้ายังนึกว่าหมีเสียอีก!”
“แล้วนี่อันใดกัน ข้าให้พวกเจ้าวาดใบหน้า นี่มันตูดชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือ ข้างในยังเป็นกางเกงในสีแดงอีก เจ้าพวกวิปริต!”
ยิ่งมองก็ยิ่งโกรธ ฝูเสียอ๋องง้างมือฟาดลงบนศีรษะลูกน้องพวกนั้นดังเปรี๊ยะ ๆ อีกหลายที
“แต่อ๋อง พวกกระหม่อมเห็นคนพวกนั้นก็เป็นเช่นนี้แหละ”
คนอื่นเร่งพยักหน้า
ฝูเสียอ๋อง: “ช่างเถิด ๆ จงแจกจ่ายภาพวาดเหล่านี้ออกไป กระจายให้ชนเผ่าต่าง ๆ มากหน่อย หากพบผู้สัญจรแต่งกายเช่นนี้ก็จงจับตัวมาให้เปิ่นหวังโดยตรง!”