"ไก่พิโรธอรุณ?"
ทุกคนล้วนมีความสงสัยอยู่บ้าง
นี่คือไก่อะไร?
เสิ่นชิงจู๋พอรู้อยู่บ้าง แต่ไม่ถ้วนทั่ว
เด็กหนุ่มเอ่ย "ข้าเองก็เพียงฟังจากท่านปู่เล่าถึงไก่ชนิดนี้ ท่านว่าสรรพสิ่งล้วนต่างควบคุมซึ่งกันและกัน แมลงมีพิษแม้ร้ายกาจ แต่ก็มีสิ่งมีชีวิตที่เอาชนะพวกมันโดยเฉพาะ ไก่พิโรธอรุณก็คือสิ่งนั้น
ท่านเล่าให้ข้าฟังว่า ไก่พิโรธอรุณมีสายเลือดเพียงน้อยนิดของวิหคเพลิงในตำนาน ขนภายนอกวิจิตรตระการ ปากไก่ดั่งตะขอเหล็ก หงอนสีเลือด ดูแล้วหนังตาก็ไม่เหมือนไก่ทั่วไปด้วย
ทว่าไก่พิโรธอรุณนั้นหายากยิ่ง มันดูดกลืนเปลวสุริยันแรกอรุณตั้งแต่เล็ก เสียงร้องดังกังวาน แค่เสียงยังสะเทือนขวัญแมลงมีพิษบางชนิดได้ ข้าเองก็ไม่ทราบว่าไก่ที่ท่านเล่ามีจริงหรือไม่"
ตัวเขาฟังจากปู่ยังรู้สึกเหมือนแต่งนิทาน
หนานซูลูบคาง "ฟังดูเหตุใดจึงคุ้นหูนัก?"
ผู้อื่นก็พยักหน้า แต่ยามนี้กลับนึกไม่ขึ้น
"เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก..."
ระหว่างทุกคนตกอยู่ในห้วงคิด ได้ยินเสียงไก่ขันดังกังวานมาจากด้านนอก
อีกทั้งเสียงร้องแหลมของเจียงอวิ๋นซุ่ย
ทุกคนออกไปดู โอ้โห ในลานบ้านมีงูพิษมากมายมาจากแห่งใด!
เจียงอวิ๋นซุ่ยชี้นิ้วไปยังบุคคลผู้หนึ่งไม่ไกลนักฟ้อง
"จี้เยี่ยนอัน เขาเอางูพิษมาโยนทิ้งไว้ในนี้!"
และในยามนี้ ไก่ตัวผู้สองตัวที่มาดสง่างาม กรงเล็บหนึ่งเหยียบงูพิษตาย จิกปากเดียวสังหารงูพิษหนึ่งตัว
ยามที่พวกมันขัน งูพิษบางตัวมีอาการหดเกร็งและเชื่องช้าอย่างเห็นได้ชัด