นางกำลังคิดว่าจะส่งเสียงให้ฮูหยินหม่าสังเกตเห็นทางนี้หรือไม่
แม้จะไร้มารยาทอยู่บ้าง แต่การได้เห็นปลัดหม่าต้องคราวซวย เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ยินดีนัก
ทว่านางยังไม่ทันได้ชั่งใจนาน เด็กที่ซ่อนตัวอยู่ก็เก็บอาการไม่อยู่เสียเอง
"ท่านแม่ ข้าอยากฉี่"
เพราะยังเป็นเด็กและถูกตามใจมาโดยตลอด จึงไม่เคยมีครั้งใดต้องหลบซ่อนและห้ามส่งเสียงเช่นวันนี้
พออยากฉี่ก็เริ่มงอแง
แม่ม่ายหลิวร้อนใจขึ้นมาทันใด
"ฮุยฮุย อดทนอีกประเดี๋ยวนะ อีกไม่นานเราก็จะออกไปแล้ว เจ้าอย่า..."
"ไม่ ข้าจะฉี่เดี๋ยวนี้ เหตุใดเราต้องมาซ่อนอยู่ที่นี่ ท่านพ่อเล่า ท่านพ่อ..."
เด็กชายเปิดม่านพลางเรียกหาท่านพ่อ
"ดีนัก!"
ฮูหยินหม่าคำรามลั่น ตรงเข้าใส่ในบัดดล
เมื่อเห็นเด็กชายวัยห้าขวบกับใบหน้าที่คล้ายคลึงหม่าหงเหวินอยู่หลายส่วน นางก็ยิ่งโทสะพลุ่งพล่าน
แม่ม่ายหลิวหวาดกลัวจนรีบคว้าบุตรชายมากอดแน่น
ฮูหยินหม่าจ้องมองสองแม่ลูก ใบหน้าอันอวบอ้วนของนางเผยแววดุร้ายป่าเถื่อน
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง นางกระชากผมแม่ม่ายหลิวและลากออกมา
"อีนางแพศยา บุรุษของข้า เจ้าบังอาจลอบคบหาเชียวรึ"
ว่าแล้วก็ฟาดฝ่ามือใหญ่เพียะๆๆ ลงบนใบหน้านาง
แม่ม่ายหลิวถูกตบจนได้แต่ยกมือป้องพลางร้องกรีด
"ไอ้หมูอ้วนบัดซบ กล้าดีตีท่านแม่ข้า ข้าจะสังหารเจ้า!"
ฮูหยินหม่าจับจ้องเด็กชายด้วยสายตาลุกเป็นไฟ แล้วก็ไม่ปราณีปรานใด ตบฉาดเข้าให้เช่นกัน