จี้เยี่ยนอันมองนายเวรที่เดินเข้ามา แล้วดึงเจียงอวิ๋นซุ่ยมาข้างกายกำชับ
“รออีกครู่เจ้าจงวิ่งไปก่อน ไปที่โรงเตี๊ยม...”
ยังพูดไม่ทันจบ พอก้มลงมอง คนข้างตัวก็วิ่งหายลับตาไปแล้ว
ร่างน้อยของเจียงอวิ๋นซุ่ยพุ่งตวัดไปตามถนน เพียงชั่วลมหายใจก็ไร้เงา
จี้เยี่ยนอัน: …………
เขาพูดเกินจำเป็นเสียแล้ว
เขามิได้กังวลว่าเด็กน้อยนั่นจะเป็นอันใด ด้วยนางกระทั่งรังโจรยังกล้าบุกเข้าไป
สุดท้าย จี้เยี่ยนอันและพรรคพวกก็ถูกจับกุม
ขณะเดียวกัน ภายในศาลว่าการอำเภอ
หม่าเซี่ยนเฉิงจิบชาพลางกล่าวว่า “ฟ่านเหอออกจากอำเภอไปแล้วหรือ? รู้หรือไม่ว่าเขาไปทำสิ่งใด?”
“บัดนี้ยังไม่แน่ชัด คนของเรากำลังติดตามเขาอยู่”
“ฮึ ในเมื่อจากไปแล้วก็อย่าได้คิดหวนกลับมาอีก คราก่อนโชคดีให้เขาหนีรอดไปได้ ครานี้มิโชคดีเช่นนั้นแล้ว”
“เอาเรื่องนี้ไปบอกตระกูลหลี่เสีย”
“แล้วพวกที่เป็นพยานคราก่อนเล่า?”
“เอ่อ... ก็ไม่รู้ว่าฟ่านเหอซ่อนคนไว้ที่ใด”
“ไร้ค่า เพียงไม่กี่คนยังหาไม่พบ จงรีบไปสืบหาต่อ!”
“ขอรับ ขอรับ...”
ผู้นั้นเพิ่งลับตา นายเวรหวงก็เดินเข้ามา
“หม่าเซี่ยนเฉิง ร้านหยกของท่านถูกทุบแล้ว”
ได้ยินดังนั้น มือที่ถือถ้วยชาของหม่าเซี่ยนเฉิงพลันสั่นสะท้าน เขาลุกพรวดขึ้น
“อันใดนะ!!!”
นั่นคือร้านหยกที่เขาสั่งสมสายสัมพันธ์และทรัพย์สินอยู่นานนับปี กว่าจะเปิดได้ด้วยความยากลำบาก
“ถูกทุบไปเท่าใด?”
“สิ่งของในร้านที่ตั้งโชว์ เกือบ ทั้งหมด”