ทัพอนารยชนและชิวซาเปิดศึกอย่างเต็มรูปแบบ
ชาวเมืองต่างเฝ้ารอด้วยความหวัง บ้างก็จุดธูปสวดขอพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ปกปักรักษากองทัพสกุลจี้ให้มีชัยทุกเรือน
ยามวสันต์มาถึง ข่าวดีจากแนวหน้าก็ถูกส่งมา
ทัพอนารยชนพ่ายแพ้ร่นถอย บัดนี้ถูกผลักไกลออกไปกว่าแปดร้อยลี้จากเมืองชิวซาแล้ว
“ข้าอายุห้าขวบแล้ว จี้เยี่ยนอันจะกลับมาเมื่อไหร่กัน”
เจียงอวิ๋นซุ่ยนั่งยองอยู่บนพื้น ในมือถือกิ่งไม้เล็ก ๆ คอยแหย่เห็ดบนต้นไม้ไปพลาง
แหย่ไปสองทีก็เด็ดลงมา
บนลำต้นมีเห็ดหอมขึ้นอยู่ ทั้งยังขนาดไม่เล็กเลย
ลำต้นเพียงต้นเดียวกลับมีเห็ดขึ้นเป็นสิบ ๆ ดอก
เด็ดง่ายยิ่งนัก แค่บิดเบา ๆ ก็หลุดมือ
แถมรสชาติดี ยังตากเป็นเห็ดหอมแห้งได้ เวลาจะกินก็แค่แช่น้ำก็พอ
“เจียงอวิ๋นซุ่ย เห็ดขึ้นอีกแล้วหรือ”
เวลานี้อากาศยังไม่ทันอุ่นขึ้นนัก ช่วงฤดูหนาวเห็ดมากมายล้วนไม่อาจเติบโต
แต่เห็ดหอมกลับงอกงาม
เสี่ยวซิ่งเห็นเห็ดหอมบนลำต้นในสวนครั้งแรกก็ตะลึงงัน
ทั้งยังออกดอกไม่น้อย ตามต้นไม้ในสวน บนฟืนแห้ง ก็มีขึ้นอยู่
เด็กน้อยสองคนเหมือนล่าสมบัติ เที่ยวเก็บเห็ดหอมไปทั่ว
“ใช่แล้ว รอบนี้ก็ขึ้นมากมายอีกเช่นกัน”
ทั้งคู่ถือตะกร้าเดินค้นไปทั่ว
สุดท้ายเก็บได้เต็มสองตะกร้าใหญ่
เสี่ยวซิ่งกล่าว “พวกเรามีขนมเห็ดมากมายเกินกว่าจะกินหมดแล้ว”
เห็ดหอมออกดอกมาก แถมวันเว้นวันก็จะงอกขึ้นใหม่กองใหญ่ เจียงอวิ๋นซุ่ยให้บ่าวรับใช้ในจวนเตรียมอาหารที่ทำจากเห็ดหอมไว้
แต่ก็กินไม่หมด กินเท่าไรก็ไม่หมด