ดังที่จี้เยี่ยนอันคาดเดาไว้ อนารยชนเริ่มขาดแคลนเสบียงส่งกำลังบำรุงอย่างรวดเร็ว
พวกมันจึงหันไปเพ่งเล็งการปล้นชิง
หากเอ่ยถึงแหล่งทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นจงหยวน
ทั้งยังรู้ว่ามั่วเป่ยมีธัญพืชชนิดหนึ่งที่กินอิ่มท้อง แถมยังเติบโตได้ดีเป็นพิเศษ
อันที่จริง เมล็ดพันธุ์มันเผาก็เคยแลกเปลี่ยนให้ชนเผ่าบนทุ่งหญ้าเช่นกัน บางเผ่าก็บุกเบิกเพาะปลูกขึ้นมาจริง ทว่าพวกเขายังคงยึดการเลี้ยงสัตว์เป็นหลัก
แต่ไม่รู้ว่าชนเผ่าบนทุ่งหญ้าไม่ถนัดการเพาะปลูกอย่างยิ่ง หรือเป็นเพราะดินฟ้าอากาศ มันเผาที่เติบโตงอกงามในจงหยวน พอตกไปอยู่ในมือพวกเขา กลับดูแคระแกร็นไร้สารอาหารสิ้น
อนารยชนเป็นชนเผ่าที่สลักคำว่าปล้นชิงไว้ในกระดูกดำ ยิ่งดูแคลนการเพาะปลูก เมื่อเทียบกับต้องลงแรงหว่านไถ ดูแลท้องนาอย่างยากลำบากตลอดปีจึงได้เก็บเกี่ยวสักครั้ง พวกมันกลับชื่นชอบการแย่งชิงผลงานของผู้อื่นเสียมากกว่า
เมื่อบุกเข้ามาทางด้านหน้าไม่ได้ กองทหารม้าขนาดเล็กของพวกมันจึงมักหาเส้นทางเล็ก ๆ ที่ยากจะพบเห็น ลอบเข้าไปเผาฆ่าปล้นชิงในหมู่บ้านต่าง ๆ
"ซื่อจื่อ หมู่บ้านเซี่ยเหอส่งข่าวมา มีกองทัพชนเผ่าป่าเถื่อนบุกเข้าไป บัดนี้ถูกสังหารจนหมดสิ้นแล้ว"
จี้เยี่ยนอันวางพู่กันในมือ "ทำได้ดี ที่อื่น ๆ ก็อย่าได้ลดความระแวดระวัง"
"ขอรับ!"
สองเดือนต่อมา ข่าวคราวหลั่งไหลมาเป็นระลอก
อนารยชนที่บุกเข้าหมู่บ้านล้วนติดกับดักโดยไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็ถูกกองทัพและชาวบ้านที่ซ่อนอยู่สังหาร