อาเฮย เป็นจิ้งจอกหิมะ
คงถูกกลิ่นน้ำค้างทิพย์บนตัวนางดึงดูดมา
สัตว์ที่มีจิตวิญญาณยิ่งสูง ยิ่งไวต่อของวิเศษอย่างน้ำค้างทิพย์
"จ๊วบจ๊วบจ๊วบ... เจ้าจิ้งจอกน้อยมานี่เถิด"
เอ่อ นี่คงเป็นเสียงเรียกลูกสุนัขกระมัง
ช่างเถิด สุนัขจิ้งจอกก็จัดเป็นสกุลสุนัขเหมือนกัน ใกล้เคียงกัน
จิ้งจอกขาวน้อยคาบเห็ดโข่วกูสีขาวหนึ่งดอก เอียงคอจ้องมองเจียงอวิ๋นซุ่ย
"มานี่"
นางค่อยๆ เดินเข้าไป พร้อมหยดน้ำค้างทิพย์ไว้บนฝ่ามือด้วย
ขนของเจ้าจิ้งจอกน้อยพลิ้วไหวตามสายลม ดูงดงามยิ่งนัก
"อิงอิงอิง..."
เพียงชั่วอึดใจ เจียงอวิ๋นซุ่ยก็อุ้มเจ้าจิ้งจอกงามไว้ในอ้อมแขนและลูบคลำแล้ว
เจ้าจิ้งจอกน้อยช่างออดอ้อนเก่งนัก มันงับนิ้วนางเบาๆ พลางส่งเสียงเรียกอ่อนหวาน
หลอกล่อให้เจียงอวิ๋นซุ่ยโง่งมมอบน้ำค้างทิพย์ให้มันไม่น้อยราวกับเจ้าเด็กโง่
"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง..."
จั่วจั่วและโย่วโย่วกลับมาแล้ว คาบกระต่ายมาด้วย
เดิมทีกลับมาด้วยความยินดีพร้อมเหยื่อ
แต่พอมาถึงฟ้าก็ถล่ม
พวกมันเห็นอะไร?
เพียงเสี้ยวเวลา พวกมันออกไปแค่ชั่วครู่ นายหญิงกลับกอดจิ้งจอกปีศาจเสียได้!
เจียงอวิ๋นซุ่ยเงยหน้ามอง
"จั่วจั่ว โย่วโย่ว พวกเจ้า..."
"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง..."
สุนัขสองตัวเห่าใส่จิ้งจอกอย่างบ้าคลั่ง
เจ้าจิ้งจอกปีศาจ ไปให้พ้น!
จิ้งจอกน้อยกลัวสุนัขสองตัวที่ตัวโตกว่ามันนัก มันไม่ส่งเสียงอิงอิงอีก แต่ดีดขาพลิกตัวจากอ้อมแขนเจียงอวิ๋นซุ่ย กระโดดลงพื้นแล้ววิ่งหนีไปสุดชีวิต