“อ้าย ต้นทับทิมหน้าลานบ้านเราปีนี้ช่างงอกงามยิ่งนัก ดอกบานสะพรั่งใหญ่โตเพียงนี้”
ยามออกจากเรือน แม่ครัวเฉินมองต้นทับทิมหน้าลานด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ส่วนเจียงอวิ๋นซุ่ยเดินวนรอบบริเวณนั้น ไม่นานก็พบเห็ดหลายดอกในที่ที่หญ้าเขียวขจีหนาแน่น
หมวกเห็ดดันดินขึ้นมา เจียงอวิ๋นซุ่ยใช้สองมือน้อย ๆ ขุดอย่างแข็งขัน
หมวกเห็ดดอกหนึ่งที่ใหญ่กว่าใบหน้าเล็ก ๆ ของนางปรากฏอยู่ตรงหน้า
“โอ๊ย นี่มันเห็ดอะไรใหญ่ปานนี้”
แม่ครัวเฉินย่อตัวลง “อย่าใช้มือขุดอีก ระวังเจ็บมือ ข้าขุดเอง”
นางไปหาจอบเล็กมา จากนั้นจึงขุดไปตามรอบหมวกเห็ด
คาดไม่ถึงว่าเห็ดนี้จะขึ้นลึกมาก และมีรากใหญ่มาก
“เป็นเห็ดรสดีนี่เอง”
แม่ครัวเฉินยิ้มไม่หุบ
นี่เป็นของดี รสชาติอร่อยล้ำ ทั้งยังเป็นของป่าหายากด้วย
“ทางนั้นยังมีอีก”
เจียงอวิ๋นซุ่ยชี้ไปอีกด้านหนึ่ง
แม่ครัวเฉินถือจอบเล็กขุดอย่างขะมักเขม้น สุดท้ายได้เห็ดมาทั้งหมดห้าดอก
และทุกดอกใหญ่โตพอสมควร
“ข้าจะเอาเห็ดรสดีพวกนี้ไปให้พ่อครัวหลิว แลกเป็นเงินได้หน่อย ถึงตอนนั้นจะตัดเสื้อผ้าใหม่ให้เจ้า”
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองตาปริบ ๆ นางอยากกิน
เห็นแม่ครัวเฉินกระตือรือร้นนัก ถึงขั้นพูดออกมาว่าจะซื้อผ้าสีอะไรมาตัดเสื้อผ้าแบบไหนให้
ช่างเถิด ๆ นางพยายามอีกหน่อย ออกดอกเห็ดเพิ่มดีกว่า
แม่ครัวเฉินใช้ตะกร้าใส่เห็ดรสดีเหล่านั้นอย่างบรรจง แล้วเอาผ้าผืนหนึ่งคลุมไว้