เมื่อซ่งจิ้นกล่าวจบ อารมณ์ของทุกผู้ก็ถูกปลุกเร้าขึ้นแล้ว
ผู้ใดเล่ายอมให้ถูกกดขี่ตลอดไป ผู้ใดเล่าไม่หวังให้ลูกหลานมีอนาคต
พวกเขาไม่คิดจะสอบเคอจวี่หรือ
หลายปีมานี้ ขุนนางจากต้าเหลียงที่มายังแถบนี้ นอกจากญาติผู้พี่ของจี้เยี่ยนอันผู้นั้นแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดทำเพื่อพวกเขาอย่างแท้จริงเลย
มิใช่บอกว่าขุนนางต้าเหลียงที่มาล้วนไม่ยอมช่วยเหลือชาวเขา เพียงแต่พวกเขามาถึงแล้ว การกระทำทั้งปวงล้วนถูกเหนี่ยวรั้ง ไร้หนทางจะดูแลพวกเขา
"ตกลง พวกเราตามท่านลุย"
"ข้าไม่อยากทนต่อไปอีกแล้ว"
หลายคนทุบโต๊ะแล้วลุกขึ้น แสดงเจตจำนงว่าจะร่วมกับจี้เยี่ยนอัน
แน่นอนว่าย่อมมีผู้หลักแหลม
"แต่ว่า ท่านชายจี้อาศัยสิ่งใดจึงเชื่อว่านำพวกเราควบคุมต้าหลี่ได้อย่างสมบูรณ์ ท่านคงรู้ว่าชาวเขามีเพียงไม่กี่พันคน"
จี้เยี่ยนอันยิ้ม "ไม่กี่พันคนก็อย่างไร สิ่งที่เราต้องการมิใช่จำนวน แต่เป็นฝีมือ"
ไม่ว่าอย่างไร คนส่วนใหญ่ก็ล้วนตกลงแล้ว ส่วนน้อยที่ลังเลก็ไม่กล้านำชาวหมู่บ้านของตนมาเป็นเดิมพัน
ในที่สุด ชาวเขาทั้งหมดก็รวมเป็นหนึ่งเดียว
จี้เยี่ยนอันออกเงิน ชาวเขาออกแรง ก่อสร้างเรือนไปพลางฝึกฝนไปพลาง
เรือนที่สร้างล้วนเป็นเรือนไม้ไผ่ เรือนไม้ไผ่เป็นลักษณะเด่นของที่นี้ สะดวกรวดเร็ว ทั้งยังเหมาะกับสภาพแวดล้อมที่ชื้นแฉะ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคืออายุการใช้งานสั้นเกินไป