บอกว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยซวยนางก็รอดพ้นภยันตรายได้ทุกครา เปลี่ยนร้ายกลายดี แต่ว่านางโชคดีนั่นหรือ นางก็ซวยไม่เบา
ในที่มืดสนิทไม่รู้ว่าอยู่แห่งหนใดนี้ เจียงอวิ๋นซุ่ยกลิ้งเคว้งคว้าง ทั้งร่างโคลงเคลงพลัดตกลงไปในที่แห่งหนึ่งซึ่งไร้นาม
เพี๊ยะ! หน้าผากนางกระแทกเข้ากับของแข็งทื่อ
นางกุมหน้าผากร้องโอดโอย อยากกลิ้งไปมา แต่ก็ถูกของแข็งเสียจนเจ็บไปทั้งร่าง
“อะไรกันนี่!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกัดฟันแสยะยิ้มพลางคว้าของที่กระแทกหัวนางจะขว้างทิ้ง
หืม? เหตุใดจึงสว่างไสวถึงเพียงนี้?
เพ่งมองดูดี ๆ จ๊าก…
“ช่าง... ช่างเป็นที่ที่มั่งคั่งเสียจริง”
เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่แยแสต่อความปวดหนึบที่ศีรษะตนเองอีก บัดนี้นางกำเหยือกทองคำไว้ในมือเล่มหนึ่ง
หนักเอาการนัก ลวดลายบนเหยือกก็ซับซ้อนงดงามนักหนา
บัดนี้บนพื้นสมบัติเงินทองแก้วแหวนต่าง ๆ กองสุมเป็นเนินเขา
ถึงขนาดนางขึ้นไปนอนกลิ้งเกลือกก็ไม่ร่วงหล่น
“มากมายนัก”
เห็ดน้อยเบิกตากว้างเป็นประกายระยิบระยับ ยกไข่มุกเม็ดมหึมาขึ้นมากำไว้
ไข่มุกเรืองนั้นแผ่รัศมีเรืองรองอ่อน ๆ
คุณภาพดีเลิศ
เจียงอวิ๋นซุ่ยร้องว้าว แล้วก็ไม่เกรงใจ ลากสร้อยไข่มุกหลายเส้นที่ถูกใจติดมือมา สีชมพูก็มี สีทอง สีขาว สีดำ…
นางคล้องคอตัวเองเสียหนักอึ้ง แล้วก็หาแหวนงาม ๆ มาร้อยนิ้วทั้งสิบนางแน่นขนัด
ขมับผมก็ประดับ ขาก็คล้อง แขนก็ห้อย เอวก็คาด…