จี้เยี่ยนอันสามารถพาหญิงในตระกูลจี้ที่ยังอยู่บ้านออกมาได้ แต่หญิงที่แต่งออกไปแล้วและยังอยู่บ้านสามีนั้นไม่อาจช่วยได้
โดยทั่วไปแม้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผู้เป็นใหญ่ก็ไม่ลากห่วงถึงหญิงที่แต่งออกไปแล้ว
แต่ฮ่องเต้น้อยใจแคบพระองค์นี้ไม่แน่อีกแล้ว
ท่านย่าทวดจี้มองเห็นชัดเจน ระหว่างหลานชายผู้นี้กับฮ่องเต้ จะต้องมีสงครามสักครั้ง
นางไม่อาจเรียกร้องให้หลานชายที่ลำบากอยู่แล้วยังต้องปกป้องหญิงตระกูลจี้ที่แต่งออกไปด้วย นั่นช่างเกินไปนัก
ยามนี้คงได้แต่หวังวาสนาของแต่ละคน
ในยุคนี้ ล้วนมีแต่ความไม่เป็นดั่งใจ
บนโต๊ะอาหาร ท่านป้าจี้ผู้เป็นภรรยาคนรองดึงจี้หยางมาถามนู่นถามนี่
จี้หยางกลับมาเป็นคนเงียบเกินไปต่อหน้านาง ไม่ว่าจะนั่ง ยืน หรือรอยยิ้มบนใบหน้า ล้วนเกรงใจเกินไป
สิ่งเหล่านี้คือการอบรมของกุลสตรี
แต่การอบรมเหล่านี้ตกอยู่กับเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงเก้าขวบ อย่างไรก็ดูขัดตา
"พอได้แล้ว!"
ท่านย่าทวดจี้ที่อารมณ์ดีอยู่กลับถูกนางทำลายเสียสิ้น
"ในบ้านตัวเอง ก็ทำตัวตามสบายเถิด กฎมารยาทเหล่านี้ไว้แสดงออกต่อหน้าคนนอกก็พอ ตราบใดที่ไม่ผิดพลาดต่อหน้าคนนอกก็เป็นพอ แต่อยู่ในบ้านตัวเองแล้วยังเอ่ยถึงตลอดเวลา
หยางหยางยังเล็ก เจ้ากลับให้เด็กอายุแค่เก้าขวบรักษากฎเหล่านี้ตลอดเวลา ตัวเจ้าเองยังทำไม่ได้ แล้วยังเข้มงวดกับเด็กน้อยขนาดนี้ เหมาะสมหรือไม่?"