เจียงอวิ๋นซุ่ยอยากหาเงินด้วยตัวเอง จะยกโรงเรือนให้สักกี่หลังก็ไม่เห็นเป็นไร
แตงเหมันต์จำนวนมากพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยและพรรคพวกพักอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทหนึ่งวัน
วันนั้นเป็นวันเล่นสนุกล้วน ๆ
หลังกินข้าวเสร็จมื้อหนึ่ง อวิ๋นซุ่ยได้ยินว่าในแม่น้ำมีปลา จึงพาจี้เยี่ยนอันไปตกปลา
แต่นางนั่งติดที่ไม่ได้ เอาแต่ขยับไปมา
"เมื่อใดปลาจะงับเบ็ดเสียที"
นางงึมงำ จี้เยี่ยนอันข้าง ๆ ตกปลาขึ้นมาได้เป็นตัวที่สามแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาโต
"เหตุใดกัน"
ถังของนางว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ปลาเล็กสักตัว!
จี้เยี่ยนอันมองนางหางตา เห็นท่าทางส่งเสียงดังนั่งไม่ติดที่ของนาง ปลาก็ตกใจหนีไปสิ้น
ทันใดนั้น เบ็ดของนางก็กระตุก อวิ๋นซุ่ยก็ร้องเอะอะขึ้นทันที
"จี้เยี่ยนอันเจ้ามองสิ รีบมองเร็วเข้า ข้าก็ตกปลาได้แล้ว"
ก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
นางส่งเสียงร้องพลางกระชากคันเบ็ด
ฉุดขึ้นมาปุบปับ ปลาเล็กตัวหนึ่งยังไม่เท่าฝ่ามือนางด้วยซ้ำ มันจ้องนางด้วยแววตาไร้ชีวิตชีวา
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ....
ขำ...
ไม่รู้ว่าใครหลุดขำ เห็ดน้อยหันขวับกลับไปมองด้วยความขัดใจ
แต่ทุกคนล้วนทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ราวกับเสียงหัวเราะเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน
เจียงอวิ๋นซุ่ยเม้มปากยื่น คับแค้นใจนัก
ปลาเล็กปานนี้จะกินอะไรได้
นางหงุดหงิดใจเล็กน้อย ปลดปลาลงหมายจะโยนทิ้ง