ผู้คนในห้องขณะนี้กำลังสนทนากันถึงเรื่องเด็กรับใช้ในจวนของหวังหู่
“ตอนนั้นข้าพอดีกำลังซื้อของอยู่ข้างนอก ก็เห็นหนานซูในจวนของเราพาคนลากเด็กรับใช้ของจวนหวังถ่งหลิ่งมาตีฆ้องร้องป่าวเสียงดังว่าหวังถ่งหลิ่งจะรับอนุภรรยา เชิญชวนทุกคนไปร่วมชม”
“ข้าก็ได้ยินเรื่องนี้มา ได้ยินว่าตอนหวังถ่งหลิ่งเห็นคนผู้นั้น หน้าถมึงทึงเขียวคล้ำ เป็นความจริงหรือ”
“ก็ใช่น่ะสิ ข้าตามไปดู เขาอยากฆ่าคนในตอนนั้น แต่คนของเราก็มิใช่พวกไร้ฝีมือ ยังตะโกนเอ็ดเรื่องอนุภรรยาของเขาที่เชิญซื่อจื่อของเราอีก หนานซูพูดจาเสียดสีประชดประชันจนเขาหมดสิ้นหน้ากระดาน”
“หวังถ่งหลิ่งนี่เปลี่ยนผู้คุ้มกันประจำเมืองเป็นคนของตนจนหมด ก็มีแต่พวกสวะไร้น้ำยาพาลเกเรในเมือง ไม่รู้ซื่อจื่อจะจัดการพวกนั้นเมื่อใด”
“ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก รับอนุภรรยาแค่นี้ยังต้องให้ซื่อจื่อของเราไว้หน้าให้เขา เรื่องที่ทำสมควรถูกด่าแล้ว เห็นซื่อจื่อของเรารังแกง่ายหรือไร”
เจียงอวิ๋นซุ่ยฟังแล้วพึงพอใจยิ่ง
นางก็เสียดายอยู่บ้าง ที่ไม่ได้ไปดูกับตา
รอให้เหล่าสาวใช้จากไปแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบไล้ขนของลูกสุนัขสองตัว ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเตรียมกลับไปนอน
พรุ่งนี้ยังต้องไปขึ้นเวรอีก
วันรุ่งขึ้น แม่ครัวเฉินก็พานางไปส่งที่เรือนหน้าตามเคย
นางมองลูกสุนัขสองตัวนั้นอย่างกังวล “พาพวกมันไปจะได้หรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยตอบ “ข้าเรียกไอ้ดำมาช่วยดูให้เจ้าค่ะ”