ชักจะน่าสนุกมากขึ้นทุกทีแล้วสิ
“เขียนเสร็จแล้ว หนึ่งตัวอักษรต่อหนึ่งเมล็ดแตงเงิน”
เมื่อได้ยินดังนั้น เห็ดน้อยก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ได้!”
เสียงตอบรับคำนี้ดังกังวานชัดเจน
จี้เยี่ยนอันยังคงอ่อนล้าอยู่บ้าง มิได้ตรวจดูเอกสารราชการหรือทำสิ่งใดอีก นั่งลงข้างเห็ดน้อยพลางจับจ้องนางฝึกเขียนอักษร
หากท่วงท่าไม่ถูกต้อง ก็จะใช้แผ่นกระดานเคาะเบา ๆ ตรงจุดที่ผิดเพื่อแก้ไข
เห็นเจ้าตัวเล็กเบ้ปากอย่างขัดใจ แต่ก็พยายามแก้ไขจนถูกต้อง มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เจียงอวิ๋นซุ่ยถือพู่กันอย่างงุ่มง่าม ขีดเขียนลงบนกระดาษ
อืม นั่นไม่อาจนับว่าเป็นตัวอักษรได้เลย
จี้เยี่ยนอันรังเกียจจนมิอาจทนได้ “อัปลักษณ์สิ้นดี”
เห็ดน้อยพองแก้ม นางพยายามเขียนอย่างเต็มความสามารถแล้วจริง ๆ
แต่มือมันไม่เชื่อฟัง
แต่เมื่อดูอักษรของตนเองกับของจี้เยี่ยนอัน แม้แต่เห็ดน้อยที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวอักษรก็ดูออกว่ามันต่างกันราวฟ้ากับดิน
นี่เป็นสิ่งที่ใครมีตาก็มองเห็นได้
นางพึมพำเบา ๆ “เมล็ดแตงเงิน เมล็ดแตงเงิน...”
อืม ปลอบใจตัวเองให้ฮึกเหิมเข้าไว้!
เดิมทีจี้เยี่ยนอันพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ไขว่ห้างอยู่
ท่วงท่าที่หากผู้อื่นทำอาจดูหยาบโลน แต่สำหรับเขาแล้วกลับแผ่ความสง่างามของบุรุษผู้สูงศักดิ์ออกมา
เพราะอยู่ใกล้กันมาก เขาจึงได้กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากร่างของเจียงอวิ๋นซุ่ย
เป็นกลิ่นพิเศษอย่างหนึ่ง คล้ายเป็นของพงไพร