"พี่สาวงาม ท่านเลี้ยงสุนัขหรือไม่ ข้ายังอยากหาเมียให้โย่วโย่วด้วยเล่า"
เด็กน้อยช่างมีวาจาหวานหูยิ่งนัก
ฉีเหวินซิ่วพลันยิ้มเจิดจ้ายิ่งขึ้น
"ข้ามิได้เลี้ยงสุนัข แต่ในหมู่บ้านมี หากสุนัขในหมู่บ้านมิถูกตาต้องใจ ก็ไปหาหมาป่าในภูเขา ด้วยขนาดตัวของสุนัขสองตัวนี้ของเจ้า แย่งหมาป่ามาเป็นเมีย หรือไม่ก็เป็นสามี ก็มิมีปัญหาใด"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยิ้มหวานพลางกล่าว "ข้าก็เห็นพ้อง"
เห็ดน้อยดูจะถูกชะตาฉีเหวินซิ่วอย่างยิ่ง พลางสนทนาไปตลอดทาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยติดตามจี้เยี่ยนอันและคณะออกเดินทางผจญภัยมามากมาย ใจกล้าก็มิได้ขลาดกลัวเช่นแรกเริ่มอีกแล้ว
บัดนี้ แม้นางจะอายุน้อย ทว่าการปฏิบัติตนต่อผู้คนกลับดูสง่างามผึ่งผาย
ตัวนางก็งามดั่งหยกขาวน่าเอ็นดู อีกทั้งวาจายังหวานเลี่ยน ยิ่งทำให้ผู้อื่นชื่นชอบหนักเข้าไปอีก
"พี่เหวินซิ่ว ท่านรู้จักนกใหญ่ที่งดงามนามว่า หนี่เฟิ่ง หรือไม่"
เสิ่นชิงจู๋ "…………"
มิใช่กระนั้น เจ้าถามออกไปอย่างหน้าตาเฉยเช่นนั้นหรือ
ฉีเหวินซิ่ว "นกหนี่เฟิ่ง? เจ้ารู้จักได้อย่างไร"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอ่ยด้วยวาจาไร้เดียงสา "จากตำนานเล่าขานน่ะสิ ข้าชอบฟังตำนานพวกนั้นยิ่งนัก"
ฉีเหวินซิ่วฟังแล้วพลางเอ่ยอย่างภาคภูมิ "เช่นนั้นเจ้าถามถูกคนแล้ว ข้ารู้จักจริงๆ คนในเผ่าข้าล้วนใช้นกหนี่เฟิ่งเป็นเครื่องหมายสัญลักษณ์ประจำเผ่า"
นางชี้ลวดลายบนเสื้อผ้าตนให้เจียงอวิ๋นซุ่ยดู
"ดูสิ นี่แหละ"
ลวดลายนั้นเป็นเพียงโครงร่างของนกใหญ่ตัวหนึ่ง ทว่าคล้ายเงา มีเพียงรูปทรง