ชาวเขาที่ผ่านการฝึกฝนออกไล่ล่ากู่มนุษย์ จี้เยี่ยนอันนำกำลังส่วนหนึ่งเข้ายึดเมืองต้าหลี่
เพิ่งประสบภัยกู่มนุษย์ บัดนี้ราษฎรแทบทั้งหมดหวาดหวั่นซ่อนตัวในเรือนตน ประตูหน้าต่างปิดสนิท
จี้เยี่ยนอันส่งหนานซูนำคนไปเกลี้ยกล่อมราษฎรให้ออกมา พาผู้ถูกข่วนกัดเข้ารับการรักษา
ซ่งจิ้นไปหาขุนนางที่ยังไม่หลบหนี ผู้ใดใช้การได้ก็ใช้ ผู้ใดไม่ได้ก็ปลดออก
จัดชาวเขาส่วนหนึ่งเข้าเป็นเสมียน กองกำลังประจำเมือง และตำแหน่งอื่นๆ
ผู้มีความสามารถก็จัดการให้ไปทำเรื่องอื่น
เขาเป็นคนรักษาคำพูด เปิดรับผู้คนโดยไม่ยึดติด ตราบใดที่ใช้การได้ ไม่ว่าชาวเขาหรือผู้ใด ขอเพียงไม่ใช่กบฏคิดจะล้มเจ้านายตน ก็ให้ตำแหน่ง ให้งานทำ
ด้วยเหตุนี้ ชาวเขาจึงภักดีต่อเขาอย่างสิ้นเชิง
ยามนี้เข้าเหมันต์แล้ว เหมันต์ทางใต้ไม่หนาวนัก จี้เยี่ยนอันสวมเสื้อผ้าน้อยกว่าปีก่อน
ร่างกายของเขาหลังผ่านการปรับสมดุล แม้พิษยังไม่หาย แต่ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
“ซื่อจื่อ กินโอสถแล้วพักผ่อนเถิด ร่างกายท่านจะทรุดโทรมเหมือนก่อนอีกไม่ได้”
จี้เยี่ยนอันรับคำ “ข้าทราบแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่ไหน”
“คุณหนูน้อยไปอยู่ที่ฝั่งท่านเสิ่น คาดว่าคงไปช่วยวุ่นอีกแล้ว”
*
“ตายละ…”
เจียงอวิ๋นซุ่ยประคองถ้วยโอสถอย่างระมัดระวัง เท้าเหยียบก้อนหิน ร่างพลันล้มไปข้างหน้า โอสถในถ้วยก็หก