เสิ่นชิงจู๋ "พวกเจ้ายังยืนงงทำอะไรกัน ไล่ตามสิ!"
เขาตะโกนบอกคนที่ยืนตะลึงอยู่ริมฝั่ง
ความจริงก็มิอาจโทษพวกเขาได้ เพราะไม่เคยพบปลาขนาดมหึมาเช่นนี้มาก่อน
ไม่เพียงตัวโตกำลังมหาศาล ยังอุ้มคนไว้ทั้งตัว กลับว่ายน้ำได้รวดเร็วปานนั้น!
เจียงอวิ๋นซุ่ยโผล่พ้นน้ำขึ้นมาสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง แล้วกลั้นหายใจอีกครั้ง
นางมิใช่มนุษย์โดยสมบูรณ์ จึงอยู่ในน้ำได้นานกว่าปกติ
ด้วยเหตุนี้จึงถูกปลานั่นลากดำดิ่งไปใต้สายน้ำเนิ่นนานโดยไม่เป็นอันใด
นางได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนให้ปล่อยมืออยู่ราง ๆ
ปล่อยมือ?
ไม่มีทาง นางถูกมันรังแกถึงเพียงนี้ ปลาตัวนี้ต้องตกถึงท้องนางวันนี้!
เห็ดน้อยนิสัยดื้อรั้นขึ้นมา กอดปลาตัวใหญ่ไว้แน่น สอดนิ้วมือเข้าไปในปากและเหงือกปลา
ปลาตัวโตพยายามดิ้นหนีเร็วขึ้นอีก
เจียงอวิ๋นซุ่ย "ข้าไม่เชื่อว่าตรูจะล่อเจ้าไม่หมดแรง!"
ปลาที่มองไม่เห็นพุ่งชนไปทั่วลำธารอย่างไม่มีทิศทาง บวกกับเจียงอวิ๋นซุ่ยตัวน้อยที่เป็น 'ภาระ' หนักอึ้ง ต่อให้มันมีแรงและลูกเล่นอีกมาก พอเวลาผ่านไปก็หมดเรี่ยวแรง
สุดท้ายเพราะมองไม่เห็นจึงพุ่งเข้าชนก้อนหินใหญ่จนสลบไป
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็มึนงงมิแพ้กัน
นางก็ถูกชนด้วยเช่นกัน
ครานี้ ทั้งคนทั้งปลาล้วนหงายท้อง
*
"เจียงอวิ๋นซุ่ย ตื่นเถิด เป็นอะไรหรือไม่?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกตบจนตื่น นางลืมตาขึ้น พ่นน้ำออกมาคำหนึ่ง
"อย่าตบแก้มข้าด้านนี้เลย มันเจ็บนิดหน่อย"
เสิ่นชิงจู๋บีบจมูกนางอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
เจียงอวิ๋นซุ่ยครวญครางเบา ๆ สะบัดหน้าไปมา
"บัดซบ!"
เสิ่นชิงจู๋หัวเราะหึ "เสียงพูดยังมีพลังเต็มเปี่ยมดังนี้ ดูท่าคงไม่เป็นอะไรแล้ว"