“กลับมาแล้ว ซื่อจื่อ พวกเขากลับมาแล้ว!”
น้ำเสียงของหนานซูเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด
“ซื่อจื่อ เสี่ยวอวิ๋นซุ่ยกับท่านหมอเฉิน พวกเขากลับมาแล้วขอรับ!”
จี้เยี่ยนอันที่อยู่ในเรือนได้ยินข่าวนี้ก็ลุกขึ้นในทันที
หลี่โป๋เองก็ยิ้มจนตาหยี “กลับมาได้เสียที ช่วงนี้ซื่อจื่อกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่มีใครเป็นอะไรใช่หรือไม่?”
จี้เยี่ยนอัน …ใส่ร้ายชัด ๆ ข้าตอนไหนเคยกินดีอยู่ดีนอนหลับสบายกัน?
หนานซูมีสีหน้าเปี่ยมสุข “ไม่มีขอรับ ปลอดภัยดีทุกคน”
สิ้นเสียง เด็กหญิงตัวน้อยกลมป้อมผู้หนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา เสื้อผ้า เครื่องประดับบนศีรษะและข้อมือส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง
เห็ดน้อยสวมชุดสีแดงมงคล เป็นกระโปรงน้อยงดงามของหนานเจียง
รู้ว่าวันนี้จะมาถึง นางจึงใช้เวลาอยู่บนรถม้าตกแต่งตัวเองให้งดงามอยู่พักหนึ่ง
แม้ที่จริงแล้วผู้ที่ลงมือทำให้จะเป็นเสิ่นชิงจู๋ก็ตาม
“จี้เยี่ยนอัน จี้เยี่ยนอัน…”
ไม่ได้ยินเสียงอ่อนหวานเร่งร้อนเช่นนี้นานแล้ว จี้เยี่ยนอันพบว่ารู้สึกประหลาดยิ่งนัก ที่แท้ก็คิดถึงอย่างจับใจ
“จี้เยี่ยนอัน!”
ความร่าเริงในน้ำเสียงของเจียงอวิ๋นซุ่ยใครก็ได้ยิน
เพียงแต่ครานี้นางมิได้ทำเช่นทุกครั้ง วิ่งตรงเข้าสู่อ้อมแขนใคร
เพราะยังมีไข่ห้อยอยู่ที่หน้าอก หากถูกอัดจนแตกจะทำอย่างไร?
หนานซูเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ย ตอนแรกดีใจแล้วกลับฉงน
“ไม่ถูกหน่า ไข่ของเจ้าไม่ได้ฟักออกมาแล้วหรือ?”
แล้วไข่ใบนี้มันเรื่องอะไรกัน?