"อวิ๋นซุ่ย นี่พ่อข้าเอง พวกเจ้าคงรู้จักกันดี"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกอุ้งเท้าอวบอ้วนขึ้นทักทายแม่ทัพจ้าว "ท่านอาโจว"
แม่ทัพจ้าวยิ้มแย้มเอ็นดู หาได้มีสีหน้าเคร่งขรึมน่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนไม่
"เด็กดี ต้องขอบใจเจ้านัก"
เขาได้ยินบุตรชายเล่าว่า ตอนที่ถูกเก็บกลับมานั้น แทบแข็งตายอยู่ข้างนอก
"เสี่ยวซิ่ง ท่านอาโจวกินท้อเถิด ข้าปลูกเอง อร่อยยิ่งนัก"
"ยังมีแตงโมอีก"
เสี่ยวซิ่ง "ข้ารู้ เมื่อปีก่อนก็ได้กินแล้ว ท้อที่อวิ๋นซุ่ยปลูกเป็นท้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกิน"
แม่ทัพจ้าวก็ได้กินเมื่อปีก่อนเช่นกัน
เมื่อปีก่อนคราที่ผลไม้ในลานนางสุก เจียงอวิ๋นซุ่ย จี้เยี่ยนอัน และคนอื่นๆ ไม่อยู่ แม่นมโจวเลยตัดสินใจแบ่งผลไม้เหล่านั้นออกไป
นอกจากผู้ที่มีความสัมพันธ์ดีกับเจียงอวิ๋นซุ่ยแล้ว บรรดาแม่ทัพนายกองที่มีหน้ามีตาในกองทัพก็ได้รับแบ่งทั่วหน้า
ของสิ่งนี้เอร็ดอร่อยยิ่งนัก รสท้อเข้มข้น หวานพอเหมาะ ผลสีเขียวอมเหลืองกรุบกรอบ ส่วนที่สุกแดงเต็มที่นั้นนุ่มนวล เหมาะแก่เด็กและคนชรากินยิ่งกว่า
เอาเข้าจริง หลังจากได้ลิ้มรสเมื่อปีก่อน พวกเขายังติดใจนัก
แม่ทัพจ้าวมองผลไม้เหล่านั้น ก็ถือวิสาสะอยู่ต่ออย่างหน้าด้านๆ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเก็บแตงโมลูกใหญ่ไว้หลายลูก กับท้ออีกสองเข่ง ที่เหลือก็แบ่งออกไปจนหมด
"ยังมีท้ออีกมากที่ยังไม่ได้เก็บ หากพวกเจ้าชอบ ตอนกลับก็เก็บติดไม้ติดมือไปบ้างเถิด"