มีอยู่ประโยคหนึ่งที่ซ่งจิ้นกล่าวไว้ไม่ผิด
คนทั้งสองตายไป ทรัพย์สินก็ตกเป็นของจี้เยี่ยนอันโดยง่าย
ทว่าโอวหยางช่านเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก ตอนหลบหนีขนทรัพย์สินส่วนใหญ่ไปด้วย ยามถูกจับได้กลับยังหาไม่พบ
แต่ด้วยยาจริงวาจา ซ่อนไว้มากเพียงใดก็ถูกถามจนสิ้น
รองผู้บัญชาการซ่งก็เช่นกัน
ใครจะรู้ว่าเวลานั้นสีหน้าพวกเขาตื่นตระหนกเพียงใด
ผ่านไปไม่กี่วัน เงินทองสมบัติเหล่านั้นล้วนถูกค้นพบขนย้ายมายังจวนตระกูลจี้
ใบหน้าของเจียงอวิ๋นซุ่ยหายดีแล้ว
เวลานี้บนศีรษะมีสองตัวน้อยขนร่วงเกาะอยู่
นางให้คนสานหมวกรูปทรงรังนกมาสวม
“ว้า… เงินทองมากมายเช่นนี้!”
ยังมีอัญมณีงดงามอีก
เห็ดน้อยชอบนัก
จี้เยี่ยนอันคัดอัญมณีและหยกชั้นดีหลายชิ้นยื่นให้นาง
“นำเงินทองจำนวนมากแลกเป็นจำนวนย่อย แล้วแลกเหรียญทองแดงมาเพิ่ม”
จี้เยี่ยนอันเตรียมควักเงินตนเองปลดทหารอยู่แล้ว
ต้องขอบคุณโอวหยางช่านและรองผู้บัญชาการซ่งที่มอบไออุ่นมาให้
“คิดไม่ถึงว่าเฒ่านั่นซ่อนไว้มากมายไม่เบา นี่ทุจริตไปเท่าใดกัน”
ซ่งจิ้นกล่าว “เงินค่าทหารที่ราชสำนักประทานมาก่อนหน้านี้ ผ่านการรีดหลายชั้นก็ตกถึงมือเขาไม่น้อย อาวุธของกองกำลังชิวซาก็เลวร้าย เข้าสนามรบก็มีแต่ส่งชีวิต แถมผลกำไรจากเหมืองหินนั่นอีก จะไม่ให้มากได้อย่างไร?”
“หนานโม่ ไปแจ้งแม่ทัพทั้งหลาย เรียกทุกคนมารวมกัน”
หนานโม่ได้ยินก็รีบไปจัดการทันที
เมื่อแลกเงินทั้งหมดเสร็จแล้ว พวกเขาก็ขนย้ายมายังสนามฝึก