จี้เยี่ยนอันอธิบายเหตุผลและภัยแฝงทั้งหลายให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เจียงอวิ๋นซุ่ยเงยหน้าขึ้นมองเขา "หญิงสาวไม่ได้หรือจึงเป็นขุนนาง? ท่านมิใช่ต้องการคนหรือ? เหตุใดหญิงสาวจึงมิได้เล่า?"
จี้เยี่ยนอันตอบ "หากเจ้าหาสตรีที่มีความสามารถจัดการราชการและพร้อมจะต้านทานอุปสรรคทั้งปวงจากภายนอกมาให้ข้าได้ ข้าย่อมยินดีใช้สอยนาง"
เขายินดีใช้คน แต่ก็มิได้หวังให้พบอุปสรรคใดแล้วต้องมาหาเขาแก้ไขให้
เมื่อตัดสินใจมาทำงานใต้บัญชาเขา เขาย่อมมอบอำนาจบางอย่างให้ แต่ก็ต้องมีความสามารถแก้ปัญหาทั่วสารทิศของตนเองด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงพอใจ
"งั้นก็ได้"
ทว่า การจะหาคนเช่นนี้ได้มิใช่เรื่องง่ายสำหรับเจียงอวิ๋นซุ่ย
หลี่อวิ๋นเหนียงในยามนี้ก็เป็นเพียงคนดีที่บังเอิญพบมา
สตรีที่ยอมจำนนเข้าสู่วงการ สอดแนมเป็นเวลาหลายปีเพื่อล้างแค้นแทนตนเอง ครอบครัว และคนรัก ย่อมต้องมีสติปัญญาและความทรหดเกินใคร
แต่ในโลกใบนี้ สตรีเช่นหลี่อวิ๋นเหนียงนั้นน้อยเกินไปเหลือเกิน
"หากมีงานเฉพาะสตรี สตรีก็จะได้เรียนได้หรือไม่?"
ระหว่างทางกลับห้อง ขณะกอดเสือดาวหิมะตัวน้อยลูบไล้ไปมาตลอดทาง นางครุ่นคิดถึงคำพูดของจี้เยี่ยนอันวันนี้ แล้วค้นหาความทรงจำสืบทอดว่ามีวิธีใดหรือไม่
ความทรงจำสืบทอดค่อนข้างยุ่งเหยิง
มีงานมากมายที่สตรีทำได้ แต่ไม่เหมาะกับยุคนี้เลยสักอย่าง
แม้ยามหลับนางก็ยังครุ่นคิด