วันรุ่งขึ้น เจียงอวิ๋นซุ่ยตัวน้อยลุกขึ้นมาที่ก็เริ่มวุ่นวายทันที
สิ่งแรกคือต้องหาสิ่งของที่ตนเองต้องการให้พบ
นางไม่จำเป็นต้องระดมคนในจวน เพียงแค่ส่งคนไปประกาศว่าจะรับซื้อด้วยเงิน วันรุ่งขึ้นก็มีคนหอบสิ่งของที่นางต้องการมาขายถึงที่
แต่ทว่าการรับซื้อนั้นนางให้ไต้อ๋าเป็นคนจัดการ
สมุนไพรต้องนำไปตากแห้ง แล้วจึงตำเป็นผง
สิ่งเหล่านี้มอบให้บ่าวจัดการ
ส่วนเจียงอวิ๋นซุ่ยก็ถือแบบแปลนไปหาช่างฝีมือ
คราวนี้เป็นช่างไม้โดยเฉพาะ
ช่างไม้ที่อยู่ใต้อาณัติของจี้เยี่ยนอันล้วนมีฝีมือมิใช่น้อย แม้แบบแปลนบนกระดาษของเจียงอวิ๋นซุ่ยจะมีบางสิ่งที่พวกเขาดูไม่เข้าใจ แต่พอถามไถ่แล้วอาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมา ก็รู้ได้ในไม่ช้าว่าควรทำอย่างไร
เครื่องทอผ้ามีขนาดใหญ่ ต้องใช้ช่างไม้สามคนช่วยกันทำ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาห้าวันจึงจะเสร็จ
เจียงอวิ๋นซุ่ยกล่าว "ห้าวัน เวลาก็พอเหมาะพอดี"
ส่งมอบงานทำเครื่องทอผ้าให้ช่างแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยก็กลับไปจัดการกับขนแกะพวกนั้นอีกครั้ง
แต่ระหว่างทางกลับถูกสาวใช้ข้างกายท่านย่าทวดจี้ตามตัวกลับไปเรียนหนังสือ
จี้หยางเห็นนางก็ดีใจยิ่งนัก
"ท่านป้าเล็ก ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่หรือเจ้าคะ ข้าตามหาท่านไม่เจอเลย"
นับเนื่องก็หลายวันที่ไม่ได้มาเรียนหนังสือแล้ว จึงทำให้ท่านย่าทวดจี้ทนไม่ไหวต้องส่งคนไปตามตัวกลับมาเรียนต่อ
เจียงอวิ๋นซุ่ยกล่าว "กำลังทำธุระสำคัญอยู่"
"เดี๋ยวจะพาเจ้าไปดูด้วยกัน"
จี้หยางพยักหน้าเป็นพัลวัน "ดีจ๊ะ ดีจ๊ะ"
"กระแอม กระแอม..."