เสิ่นชิงจู๋และจี้เยี่ยนอันไม่ได้มา ทว่าส่งคนมานำเด็กขอทานเหล่านั้นไปยังลานกว้างแห่งหนึ่ง
"พวกเจ้าจงไปอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ไรผมก็ต้องโกนเสียใหม่"
เพราะไม่อาจแน่ใจว่าโรคนี้แพร่กระจายอย่างไร ฉะนั้นเสื้อผ้าที่ถอดเปลี่ยนมาได้ถูกเผาทิ้งสิ้น ผู้ที่มาโกนผมให้ก็สวมผ้าปิดหน้าและถุงมือเช่นกัน เส้นผมนั้นก็ถูกเผาด้วย
"เจ้าว่า เจ้าของร้านซาลาเปาถูกกัดงั้นหรือ?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้า นางเพิ่งถูกกดอาบน้ำชำระกายและฆ่าเชื้อโรค ไรผมของนางยังไม่ทันแห้ง
บัดนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กตรงหน้าจี้เยี่ยนอัน
จี้เยี่ยนอันกำลังเช็ดผมให้นาง
"เจ้าของร้านซาลาเปานั่นแย่งชิงเงินกับเสี่ยวเฉ่า เสี่ยวเฉ่าไม่ยอมจึงกัดเขาเข้าให้ ที่มือ ข้าเห็นมา"
จี้เยี่ยนอันรับคำ "หนานโม่ เจ้าส่งคนไปคอยสอดส่องเจ้าของร้านนั่นเป็นความลับ หากพบว่าเขามีอาการเช่นกันก็ให้นำตัวกลับมากักขัง"
"ขอรับ"
"ซ่งจิ้น เจ้าจงเพิ่มคนไปสังเกตผู้ที่มิได้ถูกบาดเจ็บ ทว่าเข้าใกล้ชิดเด็กขอทานนั้น"
เขาต้องการดูว่าโรคนี้ติดต่อทางบาดแผล หรือเพียงเข้าใกล้ชิดก็แพร่เชื้อ
เจียงอวิ๋นซุ่ยหาได้กังวล พิษทั้งปวงไร้ผลต่อนาง นับว่าเป็นสรีระที่ชวนอิจฉายิ่งนัก
จี้เยี่ยนอันสั่งการเสร็จสิ้น เห็ดน้อยรอจนผมใกล้แห้งแล้วก็เริ่มกินข้าว
ความอยากอาหารของเจียงอวิ๋นซุ่ยยังเป็นที่ชวนอิจฉา
จี้เยี่ยนอันเริ่มสืบสัมผัสกองกำลังประจำเมืองต้าหลี่อย่างลับๆ ค้นพบว่าสภาพการณ์ที่นี่ซับซ้อนอยู่บ้าง
กองกำลังมีจำนวนน้อย คุณภาพก็ต่ำ ใต้เท้าเจ้าเมืองก็เอื่อยเฉื่อยทำวันๆ ไป หาใช่ผู้ชั่วร้ายใหญ่หลวงอะไร เพียงแต่อาจกล่าวได้ว่าโง่เขลาอ่อนแอเกินงาม แม้เป็นเจ้าเมือง แต่กลับถูกอำนาจท้องถิ่นของต้าหลี่จูงจมูกเดิน