"พวกเจ้านี่มันน่ารำคาญจริง ข้าเพียงแค่เผลอไปเหยียบไข่ของพวกเจ้าเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ อีกทั้งยังกล่าวขอโทษไปแล้ว เหตุใดจึงตามข้ามาไกลปานนี้ด้วยเล่า?!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยถือดอกไม้ป่ากำน้อยไว้ในมือ เบื้องหลังมีฝูงห่านขาวส่งเสียงร้องไล่ตามไม่ลดละ
ยังเป็นพวกที่เคยไล่จิกนางเมื่อครั้งก่อนนั่นเอง
ห่านขาวพวกนี้ล้วนมีปีก กระพือปีกพาร่างไถลไปตามพื้น เร็วรี่ปานนั้น ไล่ทันก็ตรงเข้าจิกสะโพกเจียงอวิ๋นซุ่ย
"โอ๊ย! พวกเจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก ข้าก็มีพวกเหมือนกัน!"
เห็ดน้อยโกรธนัก นางก็แค่เห็นดอกไม้ป่าแถวนั้นบานงดงาม ใคร่เด็ดมาสักสองสามช่อเพื่อทำพวงมาลัย แล้วดันเผลอเหยียบไข่ห่านแตกไปฟองหนึ่ง
นางมิได้ตั้งใจ เหตุใดถึงต้องให้ห่านมากมายถึงเพียงนี้ไล่ตามนาง?
เจียงอวิ๋นซุ่ยโกรธจนใบหน้างดงามขึ้นสีแดงก่ำ ทั้งยังไม่ยอมจำนน โยนดอกไม้ทิ้งแล้วหันไปเปิดศึกกับไอ้ห่านขาวพวกนั้น
จับคอพวกมันเอาไว้ แล้วฟาดฝ่ามือเล็ก ๆ ใส่ปากของมัน แม้แต่ปากนางก็ยังใช้ อ้าปากงับเข้าไปที่ตุ่มสีแดงบนหัวของพวกมัน
ทั้งต่อยทั้งถีบคละเคล้ากันไป
"แก๊ก แก๊ก แก๊ก..."
เจียงอวิ๋นซุ่ยดูดุดันปนน่ารักน่าเอ็นดู "คอยเถอะ ข้าจะกลับไปบอกให้คนซื้อพวกเจ้ามา ต้มเสีย ซดให้เกลี้ยง!"
ห่านตุ๋นในหม้อเหล็กได้ถูกจัดเข้าสู่แผนการในใจของเจียงอวิ๋นซุ่ยเรียบร้อยแล้ว
ที่แท้คิดว่าเห็ดน้อยอย่างนางรังแกง่ายหรือไร นางมีที่พึ่งพิงนะ!
ณ เบื้องนี้เด็กน้อยกับฝูงห่านเปิดศึกกันไปมาไปมา ไม่ไกลออกไป กลุ่มคนผู้หนึ่งได้เห็นเหตุการณ์นั้นเข้า ต่างอดมิได้ที่มุมปากจะกระตุก