เจียงอวิ๋นซุ่ยหันขวับไปมอง เวินฉงสวมหน้ากากนั่นอีกแล้ว ยืนกอดอกอยู่ใต้เงามืดไม่ไกลจ้องมองนางอย่างเย็นชา
เจียงอวิ๋นซุ่ยจ้องเขม็งกลับไปอย่างเดือดดาล มิได้ตื่นตระหนกวิ่งไปทางประตูดังที่เขาคาด หากแต่กลับมุดเข้าไปในหมู่คนคลุ้มคลั่งพวกนั้น
คนเหล่านั้นผิวหนังลอกหลุดเผยให้เห็นเนื้อแดงฉาน ตามตัวเต็มไปด้วยแผลเน่าเหม็นน่าขยะแขยง ดวงตากลายเป็นสีแดงเลือด จับอะไรก็กัดไม่เลือก
ข้างในยังมีคนที่เพิ่งถูกโยนเข้ามาอีกไม่น้อย กำลังหนีตายกันอลหม่านและร้องด้วยความเจ็บปวด
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งไปทางที่คนพลุกพล่าน เพียงชั่วพริบตา เวินฉงก็ขมวดคิ้วพบว่า ตัวคนหายไปแล้ว
“เด็กนั่นเล่า? ไปหามาให้ข้า!”
“ประหลาดนัก หาไม่เจอแล้ว”
ลูกน้องของเวินฉงก็ฉงนใจยิ่งนัก
เวินฉงขมวดคิ้ว
ถ้ำนี้กว้างใหญ่นัก ทั้งยังวุ่นวาย
สถานการณ์ข้างในพวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไป
เวินฉงสีหน้าเย็นชา “ช่างเถิด นางก็หนีไปไม่พ้น”
“พวกขอทานนั่นส่งกลับไปหมดแล้วหรือ?”
“วางใจเถิดคุณชาย ขอทานพวกนั้นอีกไม่นานก็จะออกอาการ เพียงแค่คนในเมืองถูกข่วนหรือกัดเข้า ก็จะติดเชื้อ”
เวินฉงตอบรับเสียงหนึ่ง “พวกเจ้าดูอยู่ที่นี่ พอตกค่ำก็พาตัวที่บาดเจ็บและยังมีชีวิตพวกนั้นออกมาส่งกลับไป”
“ขอรับ!”
คำพูดของพวกเขา เจียงอวิ๋นซุ่ยที่หมอบอยู่กับเห็ดในมุมหนึ่งฟังได้ถนัดชัดเจน
น่าชิงชังนัก คิดว่าเจอพวกค้ามนุษย์แล้วเสียอีก ที่ไหนได้กลับเป็นพวกบ้าคลั่งผิดมนุษย์!