หลังจากทั้งสองออกไปยุ่งวุ่นวายอยู่ข้างนอก กลับมาก็พลบค่ำแล้ว ถึงได้นึกขึ้นได้ถึงกากมันหวานที่ตากไว้
อ้วนพ่อครัวใหญ่มองของที่ตากแห้งนั่น "นี่ไม่ไหวแล้วขอรับ ของพวกนี้เอาทำเส้นวุ้นเส้นมิได้แน่"
หนึ่งใหญ่หนึ่งน้อยมองหน้ากัน นั่งบนม้านั่งต่างท้อแท้งอแง
"อย่ากลัวไปเลย อ้วนพ่อครัวใหญ่จะคิดหาวิธีให้อีกที เจ้าไปนอนก่อนเถิด"
เจียงอวิ๋นซุ่ยร้องอ้อ คืนนี้อากาศไม่ค่อยดี ก็เลยไม่อาบแสงจันทร์แล้ว
วิ่งกลับไปแล้วพบว่า จี้เยี่ยนอัน ป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาเลย
"แม่นมโจว เหตุใดจี้เยี่ยนอันถึงยังไม่กลับมาอีกเล่า"
แม่นมโจวบอกนางว่า "ซื่อจื่อกำลังสืบสวนบางอย่างอยู่ คืนนี้คงไม่กลับมา เจ้าไปนอนก่อนเถิด"
เจียงอวิ๋นซุ่ยบ่นงึมงำเบาๆ "ป่วยอยู่แท้ๆ ยังไม่ยอมนอนดีๆ อีก"
แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงมาก
นอนบนเตียง นางพลิกตัวกลับไปกลับมาประหนึ่งพลิกขนมเบื้อง
นอนไม่หลับ
พอหลับตาก็นึกถึงจี้เยี่ยนอันที่ไม่ยอมนอนดีๆ พรุ่งนี้คงมีขอบตาดำคล้ำสองข้าง ดูเหมือนป่วยหนักใกล้ตายเต็มที
เจียงอวิ๋นซุ่ยสวมรองเท้า แล้วแอบย่องออกจากห้องไป
"ซื่อซื่อ ซื่อซื่อ..."
ท่าทีลับๆ ล่อๆ นั้น ผู้ไม่รู้คงนึกว่ามาลอบทำชั่วในเรือนผู้อื่น
จี้ซื่อปรากฏตัวต่อหน้าเจียงอวิ๋นซุ่ยดั่งภูตผี
คนอื่นๆ ล้วนตามจี้เยี่ยนอันออกไปแล้ว จี้ซื่อถูกทิ้งไว้ปกป้องเจียงอวิ๋นซุ่ยโดยเฉพาะ
"ซื่อซื่อ รู้ไหมว่าจี้เยี่ยนอันอยู่ที่ใด"
จี้ซื่อพยักหน้า
"ดีนัก เช่นนั้นรีบพาข้าไปหาเขาที"