"เจียงอวิ๋นซุ่ย เจ้าทำอะไรน่ะ?!"
ทุกคนต่างลดเสียงลงถามผู้ที่กำลังไต่ขึ้นไปถึงรังนกแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเก็บขนนกงาม ๆ ยัดใส่ตัว แล้วจึงไต่ลงมาจากรังนก
ยังดีอินทรีทองสองตัวยังหลับอยู่
ซ่งจิ้นจิ้มศีรษะเจียงอวิ๋นซุ่ยที่วิ่งกลับมา
"เจ้ายังทั้งเก็บทั้งหิ้ว ไม่กลัวปลุกพวกมันตื่นอีก"
เขาแค่กล้าเก็บขนที่ร่วงหล่นอยู่รอบ ๆ เท่านั้น
แต่เมื่อเหลือบมองขนที่เจียงอวิ๋นซุ่ยเก็บไว้ โดยเฉพาะส่วนหางที่ร่วงหล่น ยาวและสีสันงดงาม ก็อดละสายตามิได้
ออกไปก่อนแล้วกัน แล้วค่อยหลอกล่อมาเสียสองสามเส้น
"สูงนัก โชคดีที่ผนังเขาล้วนมีเถาวัลย์ขึ้น"
ด้านล่างก็มีหินยื่นออกมาไม่น้อย ต้นไม้ที่งอกออกมาและสิ่งอื่น ๆ
พวกเขามีวิชาตัวเบา สามารถดึงเถาวัลย์เหล่านี้ลงไป ลงไปบนหินหรือต้นไม้ที่ยืนได้เพื่อผ่อนแรง แล้วค่อย ๆ ลงไปเช่นนี้ก็ได้อยู่
จี้อี: "ซื่อจื่อ ข้าน้อยแบกท่านลงไป"
ในหมู่คนเหล่านี้ จี้อีผู้มีความสามารถรอบด้านค่อนข้างสูงเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาเสนอว่าจะพาจี้เยี่ยนอันลงไป
"แล้วข้าล่ะ?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบียดเข้ามา
จี้ซื่อก้าวออกมา: "ข้ามา"
จี้เยี่ยนอันเหลือบมองเขา
ความจริงทุกคนต่างก็เห็นแล้ว ในบรรดาองครักษ์เงาทั้งหมด กลับเป็นจี้ซื่อผู้มีตัวตนน้อยและเงียบขรึมชื่นชอบเจียงอวิ๋นซุ่ยที่สุด
มีท่วงทีราวกับนับนางเป็นน้องสาวหรือบุตรสาวของตน
แน่นอน เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ชื่นชอบจี้ซื่ออย่างมาก