“พวกมันทั้งหมดข้าเลี้ยงเอง”
เจียงอวิ๋นซุ่ยชี้ไปรอบตัวอย่างภาคภูมิใจ
ท่านย่าทวดตระกูลจี้มองดู ความประหลาดใจในแววตาไม่อาจปกปิดได้
คนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน
สัตว์เหล่านี้ แม้แต่ไก่ธรรมดา ๆ ก็ดูไม่ธรรมดา
เด็กคนนี้ช่างไม่ธรรมดาเสียจริง
มีเพียงป้าสะใภ้รองคนที่สองของตระกูลจี้เท่านั้นที่ไม่ใส่ใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ถูกเจ้าตัวน้อยนั่นเถียงจนอับจนคำเมื่อครู่ แล้วก็ไม่มีใครเข้าข้างนางสักคน
“เสี่ยวอวิ๋นซุ่ย เจ้าเก่งจริง ๆ นะ”
พี่สะใภ้ใหญ่ของจี้เยี่ยนอันเอ่ยชมด้วยความจริงใจ
เจียงอวิ๋นซุ่ยหัวเราะคิกคัก
“จี้เยี่ยนอัน ข้าไปหมักเหล้าก่อนนะ”
หลังจากเดินเล่นในลานบ้านกับสตรีในตระกูลจี้อยู่ครู่หนึ่ง เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ยังคิดถึงเหล้าของตน จึงกล่าวลาแล้ววิ่งหนีไป
ท่านย่าทวดตระกูลจี้ประหลาดใจ “เสี่ยวอวิ๋นซุ่ยยังหมักเหล้าเป็นด้วยหรือ”
เด็กเล็กเพียงเท่านี้ รู้จักสิ่งต่าง ๆ มากมายได้อย่างไรกัน?
จี้เยี่ยนอันพยักหน้า “เหล้าที่นางหมักดีกว่าเหล้าทั้งหมดในตลาด”
วันนี้เขาจงใจใช้เวลาทั้งวัน พาสตรีในตระกูลจี้ไปดูที่พักที่จะอยู่ต่อไป และพาไปเดินดูถนนหนทางในเมืองด้วย
สิ่งก่อสร้างในเมือง โดยเฉพาะถนนสายหนึ่งที่ใช้สำหรับการค้าขายโดยเฉพาะ แม้บ้านเรือนโดยรอบจะไม่หรูหราประณีตเท่าเมืองหลวง แต่ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นตา
ของที่ขายที่นี่ก็มีมากมาย จี้เยี่ยนอันซื้อหยกเขียวให้ท่านย่าบ้าง หนังสัตว์อะไรพวกนี้บ้าง