ท่านย่าทวดจี้หลับสบายตลอดคืน ตื่นขึ้นมารู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งกาย
"ยาลูกกลอนเม็ดนั้น ช่างวิเศษแท้"
แม่นมโจวหยิบชาถวายให้ท่าน
"เพคะ ยาลูกกลอนเม็ดนั่นทำให้เข้าสู่ห้วงนิทราได้จริง ไม่มีผลข้างเคียงแม้แต่น้อย"
"ยามนั้นซื่อจื่อนอนไม่หลับ เริ่มแรกต้องมีคุณหนูอวิ๋นซุ่ยอยู่เป็นเพื่อนจึงจะหลับได้ ต่อมาคุณหนูอวิ๋นซุ่ยคิดค้นเห็ดนิทราขึ้นมา ซื่อจื่อจึงหลับเองได้ แม้จะตื่นง่ายนัก แต่กินอีกก็หลับต่อได้ และไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย"
ได้ฟังดังนั้น ท่านย่าทวดจี้ก็เริ่มสนพระทัยเจียงอวิ๋นซุ่ยขึ้นมาทันที
แม่นมโจวจึงเล่าว่าเก็บเจียงอวิ๋นซุ่ยมาได้อย่างไร ต่อมารับเลี้ยงไว้ และเรื่องราวระหว่างนางกับจี้เยี่ยนอันให้ฟัง
ท่านย่าทวดฟังแล้วยังรู้สึกไม่จุใจ
นางไม่คิดเลยว่าหลานชายของตน จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้สดใสมีชีวิตชีวาเพียงนี้
และทั้งหมดนี้ ก็ต้องขอบคุณเด็กหญิงน้อยคนนั้น
ด้วยเหตุนี้ ในใจท่านย่าทวดจี้ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับเจียงอวิ๋นซุ่ยมากขึ้น
พอถึงเวลาอาหาร เจียงอวิ๋นซุ่ยพาร่างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม วิ่งตามจี้เยี่ยนอันเข้ามา
กลิ่นหอมนั้นเป็นกลิ่นดอกท้อ ติดตัวมาโดยธรรมชาติไม่ฉุนจนเกินไป ท่านย่าทวดจี้ได้กลิ่นก็ยังรู้สึกดี
"ท่านย่า..."
จี้เยี่ยนอันทักทายสตรีในตระกูลจี้ทีละคน เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เรียกตามเขาไปด้วย
ท่านย่าทวดจี้ยิ้มแย้มแจ่มใส เรียกคนทั้งสองเข้ามานั่งใกล้ ๆ
"ร่างกายเยี่ยนอันหายดีแล้ว เมื่อไหร่จะกลับเมืองหลวงเล่า?"