เจียงอวิ๋นซุ่ยเอามือกุมหน้าผาก หมอบบนหลังม้าขาวไม่ยอมเงยขึ้นมา
ฮือ ๆ ๆ... ขายหน้าเห็ดตายเลย
นางยังหูดีได้ยินเสียงหัวเราะอีก
"เร็วเร็วเร็ว เข้าไป เข้าไป"
อย่าหยุดอยู่ด้านนอกอีกเลย
เห็ดน้อยขายหน้าจนต้องซุกหน้าตบหลังม้าบอกให้รีบเข้าไป
ม้าขาวควบเข้าบ้านเสียงดังตึงตัง แถมยังหันคอกลับมาใช้กีบปิดประตูเสียด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยเงยหน้า หน้าผากปั้นเป็นรอยแดงจ้ำ
"ข้าเจ็บจะตายแล้ว"
"ก็เพราะเจ้าแท้ ๆ สูงเสียจริงเชียว"
ม้าขาวย่ำกีบลงบนพื้น สายตามองค้อนนาง
มันสะบัดหาง หันหัวไปกินหญ้าเสีย
"กุ๊ก ๆ..."
ไก่สองตัวบินลงมาจากหลังคา
ใช่แล้ว จากหลังคา
ไก่สองตัวที่เจียงอวิ๋นซุ่ยเลี้ยงไว้ตอนนี้กลายเป็นไก่ตัวผู้ตัวโตเต็มวัยแล้ว ตัวโตกว่าไก่ตัวผู้ทั่วไปถึงสองเท่า อุ้งเท้าเหมือนกรงเล็บเหยี่ยว จะงอยปากแหลมคมดั่งตะขอเหล็ก ขนทั่วตัวก็งามสวยกว่าไก่ตัวผู้ทั่วไป โดยเฉพาะขนหางที่ตั้งชันขึ้นมา ยาวกว่าไก่ตัวผู้ธรรมดาอีก
หงอนไก่ยังเป็นสีแดงเลือดอีกด้วย
สรุปคือคำเดียว งามยิ่ง
พวกมันยังบินได้ในระยะสั้น ๆ
ทุกเช้าที่ตะวันขึ้นจะไปยืนบนหลังคาขัน ขันเสียงลั่นได้ยินไปไกลร้อยลี้
เจียงอวิ๋นซุ่ยเพิ่งกลับมา เลยไม่รู้ว่าไก่ตัวผู้สองตัวนี้เป็นไก่ดังของเมืองเป่ยเจิ้นแล้ว
ที่ไหน ๆ ก็ไม่ขาดพวกคุณชายสำมะเลเทเมาชอบชนจิ้งหรีด ชนไก่อยู่แล้ว
เมืองเป่ยเจิ้นก็ไม่ต่างกัน ไก่สองตัวนี้ดึงดูดพวกคุณชายชอบตีไก่ในเมืองให้สนใจ ถึงกับไปถามถึงหน้าประตูเรือนว่าจะขายให้พวกเขาหรือไม่
ตอนนั้นหลี่โป๋เฝ้าเรือนอยู่ แน่นอนว่าไม่ยอมขาย
ไก่สองตัวนี้ในเรือนของเราก็หวงกันนัก