ในเวลาเดียวกันนั้น ฉางข้าว คลังอาวุธถูกไฟไหม้ ทาสก็ก่อกบฏ
ฝูเสียอ๋องสดับข่าวก็เกรี้ยวกราด ขว้างเหยือกสุราในมือทิ้ง
“จับพวกทาสที่ก่อกบฏมาให้เปิ่นหวัง ฆ่า ฆ่าให้หมด!”
“ไม่ดีแล้ว ไม่ดีแล้วอ๋อง!”
ยามนี้ฝูเสียอ๋องเกลียดคำว่าไม่ดีที่สุด แทบไม่รอให้ผู้นั้นพุ่งเข้ามา ก็ถีบออกไปหนึ่งที
“เกิดอะไรขึ้นอีกรึ!”
ผู้นั้นก็จนใจในโชคร้ายของตน คลุกคลานลุกขึ้น
“คลังสมบัติของท่าน ของท่านก็ติดไฟแล้ว”
ฝูเสียอ๋องพลันตกตะลึงจนหน้าเปลี่ยนสี
“อันใดนะ?! สมบัติของข้า สมบัติของข้า รีบนำคนไปดับไฟ เหตุใดผู้ใดกันแน่ที่เป็นผู้วางเพลิง เป็นพวกทาสเวรนั่นหรือไม่!”
“จับคนวางเพลิงมาให้ข้า ข้าจะฆ่าพวกมัน!”
ทันใดนั้น มีผู้หนึ่งได้กลิ่นผิดปกติ
เขาเดินไปยังจุดหนึ่งของกระโจมหวัง ใช้มือป้ายดู
“คือน้ำมัน”
ชั่วอึดใจต่อมาสีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
“อ๋อง…”
ซ่งจิ้น: “ท่านพี่ ทำอะไรน่ะ?”
“ที่นี่มีน้ำมันงา ต้องรีบไปแจ้งอ๋อง”
ซ่งจิ้น: “อ้อ ข้ารู้แล้ว”
ว่าแล้วก็หยิบกระบอกจุดไฟออกมา แล้วต่อหน้าเขาโยนลงไป
“เจ้า!”
ผู้นั้นชักดาบออกมา
ซ่งจิ้น: “อ้าวเฮ หนึ่งสุดท้าย เสร็จสิ้น!”
ว่าแล้วก็วิ่งหนี
อนารยชนเดือดดาล: “จับเขาไว้ เขานั่นเองคือผู้วางเพลิง รีบจับเขาไว้!”
“ไม่ดีแล้ว กระโจมหวังเกิดไฟไหม้!”
ฝูเสียอ๋องกำลังจะไปคลังสมบัติเพื่อดูสถานการณ์ ยังเดินไปไม่ถึงร้อยจั้ง ก็หันกลับมาเห็นกระโจมหวังของตนถูกไฟเผา
ฉับพลันโทสะแล่นพลุ่งเข้ากลางใจ