หนานโม่ชี้ไปที่หนานซู “จัดการถอนขนมันก่อน”
หนานซูรีบส่ายหน้าทันที “เกี่ยวอะไรกับข้า ข้ามิได้ไปด้วย มิ ๆ ๆ……พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ!!!!”
หนานโม่เพียงผู้เดียวก็กดเขาไว้ได้อยู่หมัด
ยามถอนขนขา เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องไปถึงสรวงสวรรค์
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกมือปิดหู เหลือบมองจี้เยี่ยนอันข้างกาย
“จี้เยี่ยนอัน เจ้าช่างงดงามจริงนะ”
เด็กน้อยเบิกตาโตสองดวงจ้องจี้เยี่ยนอันโดยไม่กระพริบ
จี้เยี่ยนอันสวมอาภรณ์สตรีงามวิจิตรแห่งซีอวี้สีแดงสด ชุดของเขางดงามหรูหรายิ่งกว่า
ก็เพราะบทบาทที่เขาแสร้งสวมคือธิดาผู้สูงศักดิ์จากซีอวี้
คนอื่นๆ นอกนั้นล้วนแต่งเป็นสาวใช้
ใบหน้าของจี้เยี่ยนอันมีรูปโฉมที่จัดจ้านสะดุดตา หากแววตาที่ดูอ่อนแรงและผิวพรรณอันซีดเซียวกลับช่วยเสริมให้เขาดูเยือกเย็นและราวกับจะแตกสลายได้ง่ายขึ้นอีกหลายส่วน
เด็กหนุ่มวัยสิบสองปี ใบหน้ายังไม่เติบโตเต็มที่ ทว่าอาภรณ์ชุดนี้กลับสวมใส่แล้วดูเข้ารูปเข้ารอยอย่างน่าประหลาด
จี้เยี่ยนอันยื่นมือข้างหนึ่งกุมศีรษะของนาง บิดไปอีกด้าน
“หุบปาก อย่ามอง!”
ปลายหูของเขาแดงระเรื่อ จี้ซื่อจื่อโกรธจนอับอาย
เจียงอวิ๋นซุ่ยรอให้เขาปล่อยมือแล้วก็หันกลับมาจ้องมองเขาอีก
ทำไมกันเล่า งดงามปานนี้เหตุใดถึงมิให้ชม
เว้นจากหนานซูและฟ่านเหอแล้ว อีกสามคนที่เหลือกลับมิได้มีเสียงร้องโหยหวนให้ได้ยินเท่าไรนัก
เพียงแต่ยามออกมา ขาทั้งสองข้างน่ะ ข้างหนึ่งแดงกว่าข้างหนึ่ง
การถอนขนขาในยุคนี้คล้ายกับการโกนขนหน้า ใช้เส้นเอ็นสองเส้นรัดขนและออกแรงดึง เส้นขนก็จะถูกถอนออกมา จะไม่ให้เจ็บได้อย่างไร