เจียงอวิ๋นซุ่ยยื่นแขนน้อยออกมา ก็ถูกอุ้มขึ้นทันที
บนท้องฟ้ามีเสียงเหยี่ยวร้องดังขึ้น เห็ดน้อยเงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นชานม
"ชานม พวกมันหนีไปทางไหนกัน?"
"ซื่อซื่อ รีบอุ้มข้าไล่ตามไปเร็ว"
จี้ซื่อพยักหน้า ชานมนำทางอยู่บนฟ้า เขาอุ้มเจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งไปในป่า
"โฮก…"
ได้ยินเสียงนี้ เจียงอวิ๋นซุ่ยพลันรู้สึกหวาดเสียว
เสียงนี้นางคุ้นเคยนัก หมาป่าในทุ่งหญ้าล้วนส่งเสียงร้องเช่นนี้!
พร้อมกับเสียงหมาป่า ยังมีเสียงสุนัขเห่าด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยยิ่งคุ้นเคยเข้าไปใหญ่
เมื่อพวกเขาไล่ตามไปทัน ก็เห็นจั่วจั่วโย่วโย่วยืนขวางหมาป่าอยู่ โดยมีเด็กกลุ่มหนึ่งอยู่ด้านหลัง
แต่ยังดีที่ยังไม่ทันได้ต่อสู้กัน
หัวใจของเจียงอวิ๋นซุ่ยแทบจะหลุดออกมานอกอก
หมาป่าฝั่งนั้นมองพวกเขาแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็หันหลังเดินจากไป
"มีหมาป่าสีขาวด้วย งดงามเหลือเกิน"
ในฝูงหมาป่าสีเทาหม่น หากปรากฏตัวสีขาวขึ้นมา เช่นนั้นย่อมสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
เจียงอวิ๋นซุ่ยจ้องหมาป่าสีขาวตัวนั้น มองดูพวกมันหายลับเข้าไปในป่า
"พวกมันไล่ตามฝูงกวางไปทางนั้น"
เด็กๆ ในหมู่บ้านต่างเสียดาย
เช่นนี้ก็หมดหวังจะไล่ตามกวางทันแล้ว พวกเขาจะกล้าไปแย่งอาหารจากฝูงหมาป่าได้อย่างไร
"ไปเถอะ ไปเถอะ กลับกัน"
ระหว่างทางกลับ ชานมบนท้องฟ้าก็ส่งเสียงเหยี่ยวร้องอีกครั้ง
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ???
"ชานมดูเหมือนจะพาเราไปที่ไหนสักแห่ง"
เด็กๆ กลุ่มหนึ่งพลันเกิดความสนใจขึ้นมา
"จะไปไหม? ชานมค้นพบของดีอะไรเข้าหรือไม่?"
จะใช่ของดีหรือไม่นั้นมิอาจรู้ แต่ให้คนมากมายตามไปด้วยเช่นนี้ย่อมเสี่ยงอันตรายยิ่งนัก