"พวกเราจะไปหาหนี่เฟิ่งที่ไหนกัน?"
มาที่หุบเขาแห่งนี้ก็หลายวันแล้ว
เสิ่นชิงจู๋เหมือนหนูตกถังข้าวสาร
สมุนไพรชั้นดีที่นี่มีมากมายเหลือเกิน
ยังมีไม้มีค่าอีกมากมาย
พรานล่าสัตว์ก็โชคดีขุดได้ไม่น้อย เสิ่นชิงจู๋ก็ใจป้ำเหมาซะเกลี้ยง รอกลับไปค่อยจ่ายเงิน
แต่พวกเขาก็มิได้ลืมจุดประสงค์หลักที่เข้ามาที่นี่ คือการมาตามหาหนี่เฟิ่ง
จี้ลู่ จี้ซื่อ ยังมีสุนัขสองตัว อินทรีทองกับชานม ออกไปค้นหาทุกวัน
แต่ก็ไม่พบ นอกจากขนนกไม่กี่เส้น แม้แต่เงาของหนี่เฟิ่งก็ไม่มี
เจียงอวิ๋นซุ่ยพลางเด็ดเห็ดบำรุงโฉมบนพื้นพลางเป็นกังวลยิ่ง
คงมิสูญพันธุ์ไปแล้วจริง ๆ กระมัง แล้วจี้เยี่ยนอันจะทำเช่นไรเล่า
กลุ้มใจนัก เจียงอวิ๋นซุ่ยอุ้มเห็ดบำรุงโฉมเต็มอ้อมแขนไปหาเสือ
ตัวใหญ่สองตัว ตัวเล็กสี่ตัว บัดนี้สนิทสนมกับนางดีแล้ว
เข้าสู่ถิ่นแม่เสือราวกับเข้าไปในที่รกร้างไร้ผู้คน
กลับกัน เจ้าลูกชายแก่นั่น แต่ละครั้งที่ถูกแม่เสือพบเข้า ก็จะถูกจับกดขย้ำอย่างบ้าคลั่ง
แม่เสือดูเหมือนจะระบายอารมณ์ทั้งหมดลงบนร่างลูกชายแก่หน้าไม่อายตัวนี้
เสืออ้วนที่ตัวใหญ่กว่าแม่เสือตั้งครึ่งหนึ่ง คอหดหัวหดให้ถูกตีทุกครั้ง ดูขลาดเขลาขนตาย
แต่หลังจากถูกตีก็ไม่ยอมจากไป ดันทนงหน้าหนาไปกินอาหารที่แม่เฒ่ามันจับมา
เจียงอวิ๋นซุ่ยดูทีไรก็หัวเราะท้องคัดท้องแข็งทุกที
"ไอ้อ้วนเอ้ย เจ้าทนตีนักทนตีหนา ทำไมไม่ไปหาอาหารกินเองเล่า"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยัดเห็ดบำรุงโฉมให้ไอ้อ้วน มันก็ไม่ปฏิเสธ กินตุ้ย ๆ ทันที