ตามแม่เสือมา เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เห็นเจ้าพวกเสือตัวผู้ลับๆ ล่อๆ ตระเวนอยู่ริมชายอาณาเขตของแม่เสืออีกแล้ว
แม่เสือพอเห็นมันเท่านั้นก็โมโห โยนลูกทิ้งแล้ววิ่งทะยานเข้าไป กดเจ้าพวกเสือตัวผู้ฟาดงวงฟาดงาอีกยกหนึ่ง
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาเป็นประกาย งดงามนัก ชอบดู ยิ่งตีกันมากยิ่งดี!
เสือตัวผู้สุดท้ายเหมือนถุงอัดอั้น ขู่คำรามอย่างไม่พอใจ หางตกแล้ววิ่งหนีไป
เจียงอวิ๋นซุ่ย: อยากรู้ความสัมพันธ์ของเสือทั้งสองตัวนัก ว่ามันเป็นอะไรกัน แล้วเหตุใดถึงได้สู้กัน
น่าเสียดาย ที่นางแม้ตอนนี้จะสัมผัสรับรู้อารมณ์ของสัตว์ได้ ความสนิทใกล้ชิดยิ่งมากขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังฟังภาษาสัตว์ไม่เข้าใจ
แม่เสือตวาดใส่รูบนเนินเขาไปหนึ่งคำราม
ชั่วลมหายใจต่อมา หัวน้อยขนฟูหนึ่ง สอง สาม ก็โผล่ออกมาจากรู
“ว้าว เสือเล็กสี่ตัว!”
เสือน้อยทั้งสามวิ่งเตาะแตะไปข้างหน้า แล้วก็กลิ้งกลอกลงมาจากเนินดินเตี้ยๆ
พวกมันพากันจ้องเจียงอวิ๋นซุ่ยด้วยแววตาใสแจ๋วทว่ามีความเซ่อซ่าปนอยู่
“เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง??”
เหมือนถามว่านางเป็นผู้ใด
เจียงอวิ๋นซุ่ยนั่งยองลง ส่งเสียงเอ๋งเอ๋งตอบ
เสือน้อยน้ำนม: ???
ร้องอะไรกัน? ฟังไม่รู้เรื่อง
แม้ต่างฝ่ายต่างฟังกันไม่เข้าใจ แต่ก็มิได้เป็นอุปสรรคให้พวกมันเล่นด้วยกัน
แม่เสือนอนหมอบอยู่ด้านหนึ่ง เลียอุ้งเท้าตัวเองอย่างสบายอารมณ์ เหลือบมองเจียงอวิ๋นซุ่ยและลูกๆ ของมันเป็นครั้งคราว
มีผู้ช่วยดูแลลูกๆ หายน่ารำคาญแล้ว ดีจริง