คนกลุ่มหนึ่งยิ่งใหญ่อาละวาดบุกเข้าถ้ำเขาพ่อมดขนข้าวของไปเสียสิ้น
ท่านจอมพ่อมดนั้นกัดฟันฝืนไม่สลบ ทว่าหาใช่คู่มือของพวกเขาไม่
ยังไม่ทันที่เขาจะปล่อยกู่ ซ่งจิ้นก็ฟาดพัดใส่กะโหลกเขาเสียก่อน
แม่นยำนัก ครั้นแล้วท่านจอมพ่อมดก็สลบไสลไปสมใจ
ทุกคนกระจายกันค้นหาทั่วทุกแห่ง หาไหที่ใช้บรรจุสุรา
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินเตร่ไปถึงห้องของท่านจอมพ่อมด เดิมทีก็จะเข้าไปหยิบไหที่เก็บไว้ในห้อง
หากแต่ไหดินเผาสำหรับนางนั้นใหญ่เกินไป ทั้งยังหนัก และข้างในยังมีเสียงดังออกมา
เห็ดน้อยด้วยความสงสัยจึงเปิดออกดู ก็พบกับศีรษะของศพที่ตาแข็งค้าง และบุ้งที่ไต่ออกมาจากกะโหลก
ทำเอานางผวาถอยหลังไปหลายก้าว ซ้ำยังไปเหยียบจอบ ชั่วครู่ด้ามจอบก็กระเด้งฟาดกระหม่อมนางเต็มแรง
เปรี้ยง! เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกถึงเสียงอื้ออึงในสมองทันที ใบหน้านวลขาวปรากฏรอยยาวสีแดงดุจกลางหน้าผาก ส่วนใต้จมูกก็มีเลือดสีแดงฉานไหลออกมาสองสาย
เจียงอวิ๋นซุ่ยตาลายพร่า ยกมือขึ้นแตะจมูก เลือดเต็มมือ
“อื้อ…”
สุนัขสองตัวร้อนใจวิ่งเข้ามาหา
“ข้าไม่เป็นไร”
เจียงอวิ๋นซุ่ยย่อตัวนั่งลงใช้มือกุมจมูกไว้ เสียงหวานอู้อี้เอ่ยว่า “รอ รอให้ข้าหายดีก่อนเถิด”
เจ็บยิ่งนัก QAQ
ยังไม่ทันนั่งลงมั่น ย่อกายก็คว่ำก้นจ้ำเบ้าตกพื้น
“โอ๊ย!”
ใต้ก้นมือนางมีสิ่งใดไม่ทราบ แข็งจนเจ็บก้นมาก
“เคร้ง…”
ได้ยินเพียงเสียงบางอย่างดังเปิดออก เจียงอวิ๋นซุ่ยมือหนึ่งกุมจมูก อีกมือหนึ่งกุมก้น หน้าตงงงวยมองดูผนังฝั่งตรงข้ามที่เปิดออกคล้ายบานประตู
หือ???
นี่นางไปถูกอะไรเข้าอีกแล้วเล่า?