เสียงของเสิ่นชิงจู๋ดังขึ้น “เป็นกู่ชงขอรับ ให้เจ้านายของเจ้ากิน”
หนอน?!!!
“หนอน?”
นางมีสีหน้าแข็งค้าง
นางกลัวหนอนยิ่งนัก
ยามเห็ดน้อยเพิ่งบำเพ็ญตนเป็นเซียน นางก็ยังป้องกันตัวเองได้ไม่ดี ทั้งคุณสมบัติในร่างยังดึงดูดพวกแมลงตัวเล็ก ๆ ได้เป็นพิเศษ
เพราะฉะนั้น เห็ดน้อยในระยะแรกจึงถูกหนอนแทะกิน
ภายหลังจึงควบคุมความสามารถในตัวได้ จึงไม่ถูกหนอนแทะอีก
ทว่า สิ่งนั้นก็ฝังปมในใจให้เห็ดน้อยไปแล้ว
โดยเฉพาะเวลานี้ ‘เม็ดยา’ ที่สงบนิ่งอยู่ในมือนางพลันขยับเขยื้อน
จากนั้น หัวดำ ๆ เล็ก ๆ ก็ ‘เจาะเปลือกออกมา’
เจียงอวิ๋นซุ่ยสูดลมหายใจเฮือก
เสิ่นชิงจู๋ก็ตกใจ “ข้ายังไม่ได้เร่งให้มันฟักเลย”
เจียงอวิ๋นซุ่ย “อ๊าๆๆ! ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี…”
เห็ดน้อยกระโดดเท้า สายตาหวาดผวา ใบหน้าบิดเบี้ยว
เสียงกรีดร้องของนางฟังดูน่าเวทนายิ่งนัก จี้เยี่ยนอันเดินเข้าไป ยื่นมือออกหมายจะหยิบออก
ทว่า กลับเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยมือไวราวกับตา คว้าหนอนในมือยัดเข้าปากเขาเสียฉับพลัน
อืม วินาทีนั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังคิดสิ่งใดอยู่?
คิดถึงคำที่เสิ่นชิงจู๋ว่า สิ่งนี้ให้เจ้านายของนางกิน
เจ้านายของนางก็คือจี้เยี่ยนอันมิใช่หรือ
ชั่วพริบตานั้น ทั้งห้องพลันเงียบสงัด คนทั้งหลายอ้าปากค้าง จ้องมองเจียงอวิ๋นซุ่ยและจี้เยี่ยนอันอย่างตะลึงงัน
ถึงกับได้ยินเสียงกระแอมกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่นของทุกคน