กองทัพเปี่ยวกั๋วถอนทัพอย่างเร่งด่วน แต่จี้เยี่ยนอันหาได้ปล่อยให้พวกมันจากไปอย่างง่ายดายไม่
ทหารเปี่ยวกั๋วไม่ได้กินอิ่มมาหลายวัน ยามค่ำยังถูกก่อกวน ใช่แล้ว นี่ก็เป็นคำสั่งของจี้เยี่ยนอันเช่นกัน
ขวัญกำลังใจของพวกมันยามนี้ต่างจากตอนแรกที่ยกทัพมาโดยสิ้นเชิง
ทั้งหิวโหยและอ่อนล้า
แต่กำลังคนของฝ่ายเรากลับได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ในช่วงเวลานี้
ฉะนั้น บัดนี้ถึงคราวที่พวกเขาจะโต้กลับแล้ว
นอกเมือง เสียงโห่ร้องสังหารสะเทือนฟ้า ทหารต้าหลี่ทั้งหมดราวหนึ่งหมื่นแปดพันนาย เหลือไว้ในเมืองสามพันนาย ที่เหลือออกไปประหัตประหารข้าศึก
กำลังคนของพวกเขาน้อยกว่า แต่ยิ่งรบก็ยิ่งฮึกเหิม
พวกเปี่ยวกั๋วมีกำลังมากกว่า แต่ยิ่งรบก็ยิ่งหวาดหวั่น
เมื่อพวกเปี่ยวกั๋วหนีรอดไปได้หมด เหลือพลกลับไปเพียงสองหมื่นนาย ที่เหลือถูกทิ้งไว้ในสมรภูมิชั่วนิรันดร์
หลังจากถูกโจมตีสาหัสครั้งนี้ บวกกับความวุ่นวายภายในของเปี่ยวกั๋ว อย่างน้อยภายในไม่กี่ปีพวกมันคงไม่คิดมาตีต้าหลี่อีก
“ชนะแล้ว พวกเราชนะแล้ว...”
ขับไล่ทหารเปี่ยวกั๋วออกไปจนหมดสิ้น ทั่วทั้งเมืองต้าหลี่ต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดี
เจียงอวิ๋นซุ่ยตื่นเต้นจนถูกอ้วนพ่อครัวใหญ่ช้อนตัวโยนขึ้นกลางอากาศแล้วรับไว้
นางไม่กลัวเลย กลับหัวเราะอย่างเบิกบาน
“ฮ่าๆๆ... คราวนี้ไอ้พวกขี้ข้าพวกนั้นคงไม่กล้าดูถูกพวกเราแล้ว”
จี้เยี่ยนอันยกยิ้มมุมปาก “บัดนี้ แค่ต้องไปตักเตือนเผ่าหลีสักหน่อย ต้าหลี่ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป”