"เจ้าไปไหนมา ข้าเตรียมจะพาจั่วจั่วกับโย่วโย่วไปตามหาเจ้าอยู่พอดี"
ถังชิงซงพาสุนัขมาพร้อมเตรียมออกไปแล้ว
มาถึงประตูก็เห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งกลับมา
นางหอบของไม่น้อย เดินไปทีก็หล่นไปที
แต่เพราะมือนางเล็กจับไม่ถนัด ได้แต่มองของที่หล่นอย่างร้อนใจ อยากเก็บขึ้นมาแต่กลัวของที่ถืออยู่จะร่วงหมด
จั่วจั่วกับโย่วโย่ววิ่งเข้าไป แล้วคาบขนมที่หล่นไว้ด้วยปากอย่างกระตือรือร้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบะปากยื่นยาว "กินไม่ได้แล้ว มีแต่น้ำลายพวกเจ้าเต็มไปหมด"
โย่วโย่วคาบเนื้อตากแห้งไว้ในปาก มันได้กลิ่นหอม จึงเลียเสียหลายที
"พวกเจ้ากินเสียเองเถอะ"
สุนัขสองตัวไม่เลือกมาก ต่อให้ยื่นหัวไชเท้าดิบให้ก็กัดแทะได้อย่างเอร็ดอร่อย
"ท่านปู่ถัง ข้าไปกองเสบียงหาท่านปู่เสิ่นกับพวกเขามา"
ถังชิงซงได้ยินก็หัวเราะหึ "หนูน้อยรู้จักท่านปู่เยอะเสียจริงนะ"
"ฮี่ ๆ~"
"จริงสิท่านปู่ถัง ข้ามีเรื่องจะบอก ท่านก้มลงมาหน่อยข้าจะกระซิบบอก"
ถังชิงซงไม่มีท่าทีถือตัว นั่งยองลงตามที่นางบอก
เจียงอวิ๋นซุ่ยแนบหูเขาแล้วเล่าเรื่องที่นางได้ยินตอนกลับมา
ประกายคมวาบผ่านดวงตาถังชิงซง
จากคำพูดไม่ปะติดปะต่อของเจียงอวิ๋นซุ่ย เขาคาดเดาได้ว่ามีคนคิดจะลงมือกับเสบียงลำเลียงไปชิวซา
"ข้าทราบแล้ว เจ้านำข่าวสำคัญมากมาบอก"
เขาลูบคลำกระบี่ที่เอว "หึ มีคนนั่งไม่ติดแล้วสินะ"
"หนูน้อยกลับไปเถิด ช่วงนี้ท่านปู่ถังมีธุระ เจ้าอยู่ในเมืองเป่ยเจิ้นอย่าวิ่งพล่านตามลำพัง"