เจียงอวิ๋นซุ่ย: หา???
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ━Σ(ﾟДﾟ|||)━
"เดี๋ยวก่อน ข้ายังไม่ได้ลงเลย ติดอยู่นี่ ติดอยู่นี่!"
"เจียงอวิ๋นซุ่ย!"
จี้เยี่ยนอันร้อนใจมองไปทางเจียงอวิ๋นซุ่ย: "จี้ซื่อ ตามไป!"
"ขอรับ!"
คนอื่นพาจี้เยี่ยนอันกับหนานซูวิ่งสุดกำลัง
ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อสู้กับฝูงหมาป่าให้เสียเวลา
แต่ฝูงหมาป่าก็ไม่ยอมละทิ้งเป็ดที่อยู่ตรงปาก เช่นนั้นจึงไล่ตามไปข้างหลัง
"มอ!"
"โฮ่วอู..."
หนานซู: "ช้าๆ หน่อย ช้าๆ หน่อย รองเท้าข้าหลุดไปแล้ว คราวนี้ไม่มีเปลี่ยนแล้วนะ!!!"
จี้เยี่ยนอัน: รู้สึกราวกับตนใกล้ตาย
เจียงอวิ๋นซุ่ย: "ช้าๆ หน่อย อย่าวิ่งเร็วนัก!"
นางซวยที่สุด คนทั้งคนห้อยอยู่บนหลังจามรี ลงก็ไม่กล้า ขึ้นก็ไม่ขึ้น
ฮือฮือฮือ TAT
ไม่จริงน่า นางไปล่วงเกินกฎสวรรค์แห่งที่นี่หรือ?
แต่ว่าคราวนี้ดีขึ้นหน่อยตรงที่ทุกคนซวยด้วยกันถูกหมาป่าไล่ มีเพียงนางที่ซวยกว่าคนอื่นอยู่บ้างเท่านั้น
จี้ซื่อใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนหลังจามรีตัวนำ ในที่สุดก็ดึงเจ้าเด็กน้อยที่ติดอยู่บนเขาจามรีขึ้นมาได้
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบกอดแขนของเขาไว้
"ซื่อซื่อ ข้าเกือบคิดว่าข้าจะตายแล้ว"
ทำให้เห็ดน้อยตกใจจนพูดก็ไม่ค่อยคล่อง
จี้ซื่อจับเขาจามรีเพื่อทรงตัว
"กอดให้แน่น"
ตอนนี้รอบด้านล้วนเป็นจามรี ทั้งยังกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง ไม่ค่อยสะดวกที่จะลง
ฝูงหมาป่าด้านหลังยังคงไล่ตาม
ขณะที่จี้ซื่อกำลังคิดหาทางรอดพ้นจากอันตราย ด้านหน้าก็ปรากฏกลุ่มคนขี่ม้ากลุ่มหนึ่ง